Miasteczko otulone piernikowym zapachem- Royal Meeting 2013 (cz.1)

 

 

Od 10 lat nie uczestniczę już w rajdach motocyklowych. Wysiadł mi kręgosłup po jednym z nich, kiedy to cały rajd (około 1000 kilometrów) przejechałam na bardzo twardym, nieodpowiednim siodle (aha- siodło w slangu motocyklowym- siedzisko). Oryginalne w naszym Enfieldzie było raczej niewygodne. Ale zaliczyłam na nim 5 zlotów, zorganizowanych przez nas i 4 zloty zorganizowane w okolicach Zamościa oraz liczne wycieczki po Czechach, Słowacji oraz w naszej okolicy. I na ten ostatni zlot, na który pojechałam, przykręciliśmy siodło, podarowane przez kumpla motocyklistę. Oryginalne do Enfielda, ale młodszego rocznika. Nie będę wnikała w szczegóły- nie pomogła nawet poduszka, którą kupiliśmy już jadąc na zlot, bo siodło było za mało wypełnione, za miękkie i na nierównościach czułam, jak mi się kręgosłup obija oraz kurczy, a na udach robią siniaki. Po przyjeździe do domu długo nie mogłam uspokoić bólu, a uraz pozostał mi do teraz. Wprawdzie kolega zrobił inne siodło specjalnie dla mnie, jednak nie zdążyliśmy go wypróbować, ponieważ z kolei, Jaskół popadł w tarapaty z kolanami. I tak na koniec sprzedaliśmy Enfielda i kupiliśmy Szerszenia (maksi skuter), do którego z trudem się przekonuję. Ale żeby nie było, do samych motocykli nie zraziłam się, nadal je kocham miłością ogromną, nadal chciałabym jeszcze pojeździć jako plecaczek i absolutnie nie boję się jazdy na motocyklu, zwłaszcza z Jaskółem.

Taki przydługi nieco wstęp mi wyszedł, a to dlatego, że zostało mi do przedstawianie na blogu trochę rajdów, w których brałam udział. Szkoda ich zostawić sobie a muzom i nie pokazać, jak wyglądały. Nie będą one w chronologicznej kolejności, ponieważ muszę, na podstawie zdjęć oraz z pomocą Jaskóła, przypomnieć sobie dużo rzeczy, ale wrażenia nadal we mnie są ogromne. To były naprawdę fajne chwile.

Na starym blogu opisywałam te rajdy systematycznie, ale jak usunęłam blog, to automatyczne poleciały one w kosmos. Szkoda.

Parę postów o naszym Enfieldzie i naszych wyjazdach na nim, już tu opisałam (etykieta- rajdy i wycieczki motocyklowe), jednak jest tego niewiele.

OK.

Jest rok 2011, planujemy rajd u nas. Chcemy pokazać, jak zawsze, fajne okolice i interesujące miejsca do zwiedzania. Trochę opornie nam to idzie, ponieważ te najciekawsze, naszym zdaniem, nie mieszczą się w zaplanowanym czasie, a te bliższe już zaliczyliśmy. No i nasz kolega Adaś wybawia nas z kłopotu

• Słuchajcie, niedaleko na Morawach jest super miasteczko. Jest co zobaczyć, jest gdzie połazić, a i w okolicy są też ciekawe miejsca. Jak chcecie, to załatwię noclegi, bo mam znajomą Czeszkę, u której już nocowaliśmy.

No dobra, niech będzie Sztramberk (Štramberk).

Zbiórkę zrobiliśmy u nas w domu, w piątek po południu. Do Sztramberka jest tylko 60 kilometrów, a do nas docierali cały dzień motocykliści z dalszych stron Polski, którzy nie znali drogi do tego morawskiego miasteczka. 

Jaskółka- kosmitka. Wtedy jeszcze nie było takich fajnych ubranek motocyklowych, jakie są teraz- lekkie i spełniające wszystkie wymogi bezpieczeństwa. Moja kurtka i spodnie były dosyć ciężkie, ale dobrze ochraniały w razie upadku. Tak samo bezpieczne miałam buty motocyklowe, a rękawic nie ściągałam nawet w czasie wielkiego upału. Czy ktoś wie, jak goi się zdarta skóra na dłoniach? No właśnie. 

Wyjeżdżamy na rajd.
 

Do Sztramberka dojechaliśmy późnym popołudniem, odnaleźliśmy dom, w którym mieliśmy nocować i tu nadspodziewajka- nie ma Adasia i Agnieszki, a przecież to oni nocleg organizowali- mieli na nas czekać na miejscu.

Narada na parkingu, co dalej. W zlocie brało udział 11 Enfieldów oraz dwie Yamahy

 Konfuzja na całego, obchodzimy budynek dookoła, wszystko pozamykane. My ciut zmęczeni dniem i głodni, a tu głucho i żywej duszy. Zeszliśmy trochę niżej do czynnego sklepu- tam nam powiedziano, gdzie mieszka właścicielka- oczywiście po czesku. No dobra, panowie dotarli do właścicielki, przyszła, otworzyła, przydzieliła pokoje i nareszcie mogliśmy zdjąć ciuchy motocyklowe, a te jednak trochę ważą. Adaś z Agnieszką, radośni jak skowronki zameldowali się późnym wieczorem. No... ja tam nie wnikam, ale niektórzy byli ciut wkurzeni. 

Nasz hotelik, widok z truby.

 W sobotę pojechaliśmy do Pribora i Koprzywnicy (opiszę w dalszych częściach) i wróciliśmy do Sztramberka, by zwiedzić rynek oraz starą część miasta, wejść na trubę, kupić słynne sztramberskie uszi no i zaliczyć morawską kolację.

Kiedy wchodziliśmy na rynek, minęła nas kawalkada weselnych samochodów. Para młoda przyjechała takim czerwonym cudem.

 Trochę o miasteczku.

Pierwsza osada powstała 100 lat p.n.e. a artefakty, jakie znaleziono w Sztamberku zalicza się do kultury puchowskiej. Ale okolice Sztramberka były zamieszkałe dużo, dużo wcześniej. W Jaskini Šipka znaleziono atrefakty (ślady ogniska, przedmioty z epoki brązu,kawałek żuchwy dziecka neandertalskiego, a także mnóstwo kości zwierzęcych), które świadczą o tym, że ludzie żyli tam już około 40 tysięcy lat temu.

Sztramberk to urocze miasteczko położone na stromych stokach Beskidów. Wygląda jakby skryło się przed światem i otuliło się stokami Wierzchowiny Sztramberskiej.

Stare domki przylepione są wręcz do skał. Uliczki między nimi są bardzo strome, a idąc uliczką „górną” ma się z jednej strony normalnej wielkości domy, a z drugiej strony przeważnie dachy domów stojących przy równoległej uliczce, biegnącej poniżej. 

Cała grupa- Jaskół i ja robimy zdjęcia. 

 Byliśmy tam pod koniec czerwca i domki dosłownie tonęły w zieleni oraz w kwiatach. Klimat nie do opisania. Tam po prostu trzeba latem być i przejść się tymi uliczkami.

Rynek jest trochę pochyły, otoczony barokowymi kamieniczkami. Przy rynku stoi duży barokowy kościół św. Jana Nepomucena, zbudowany w XVII wieku.

Na środku rynku jest stara fontanna z Hygieją, grecką boginią zdrowia.

Na przeciwległej do kościoła pierzei rynku, znajduje się mały browar, gdzie podają piwo piernikowe. W tym browarze jedliśmy kolację, ale nie pamiętam, jakie dania (prawdopodobnie prażony hermelin, prażeny syr), natomiast pamiętam, że Agnieszka, która zna Morawy, opowiadała o morawskim winie i wtedy pierwszy raz dowiedziałam się, że na Morawach wyrabia się świetne wina np. Morawskie zelene, które dosyć często gościło u nas w domu (od tamtej pory). Od tego czasu kupujemy również prażony syr, za którym raczej nie przepadam. Ponieważ w Sztramberku waży się dobre piwo, jest też możliwość skorzystać z kąpieli piwnych w hotelu, także mieszczącym się na rynku.

Charakterystycznym zapachem, który unosi się nad sztramberskim rynkiem jest zapach pieczonego piernika. W miasteczku jest sporo cukierni oraz piekarni, w których wypieka się kultowe „rożki”- cynamonowe sztramberskie uszi.

Gdzieś już pisałam, skąd się wzięła tradycja wypiekania uszi, ale przypomnę, bo historia jest super. Otóż wypieka się je od 1241 roku, kiedy to na miasteczko napadli Tatarzy. Mieszkańcy ukryli się na jednym ze wzgórz, na które przytaszczyli ogromny zbiornik wody, by zatopić obóz tatarski. Ponoć cała operacja udała się. Tatarzy uciekli, a w ich obozie mieszkańcy Sztramberka znaleźli cały worek uszu. Były to uszy niewiernych (chrześcijan) i miały stanowić dowód dla chana tatarskiego, że jego wojska ich zwyciężyły.

Inna wersja historii uszi, mówi, że ich kształt nawiązuje do zamkowej wieży (truby).

Oryginalne uszi robi się z ciasta, które musi być o takiej konsystencji, by je rozwałkować. Podobno niektóre ciastkarnie idą na łatwiznę i pieką uszi jak naleśniki, a potem je zwijają. Jest też stara piekarnia z tradycją pieczenia uszi tak, jak to się od dawna robiło. Tam można zobaczyć cały proces powstawania tych aromatycznych ciastek, bo właściciele piekarni przygotowują je „ na widoku”. Ciasto się wałkuje, potem wycina się z niego okrągłe placuszki jak na pierogi, następnie się te placuszki podpieka i jeszcze ciepłe wkłada do rożków, by nabrały kształtu ucha. Tyle zdołałam się dowiedzieć i zobaczyć. Przepis na ciasto jest tajemnicą, a produkt jest objęty znakiem regionalnym, mogą je wypiekać wyłącznie producenci miejscy.

Piekarnia, w której piecze się uszi tradycyjnie.

 

W starej części Sztramberka zachowały się drewniane domy. Są to zrębowe wołoskie domy, które zbudowano na przełomie XVIII i XIX wieku. O Wołochach, którzy przywędrowali na Morawy pisałam już w paru postach. Domy wołoskie w Sztramberku są zamieszkałe. Stara część miasta, przypomina wołoski skansen.

 Charakterystycznym znakiem rozpoznawczym Sztramberka jest wysoka wieża (truba) którą widać z bardzo daleka. Stoi ona na wzgórzu zamkowym i jest pozostałością po zabudowaniach zamkowych. Zamek zbudowano od koniec XII wieku, ale nic z niego nie pozostało oprócz murów obronnych. Prawdopodobnie był to jeden z zamków, z którego strzeżono szlak handlowy biegnący przez Bramę Morawską. Samo miasteczko zostało założone w połowie XIV wieku i w tym samym czasie nadano mu prawa miejskie. Zamek i miasteczko, zostały zniszczone podczas wojny trzydziestoletniej. Zachowała się jedynie gotycka obronna truba. Ma ona kształt walca i jest 40 metrów wysokości. Oczywiście wyszliśmy na podest widokowy po stromych metalowych, potem drewnianych schodach i na koniec po drabinach. Swój lęk wysokości zadusiłam w zarodku jeszcze na dole, ale chyba nie do końca wyszło mi to duszenie, bo od czasu do czasu wychylał łeb z kieszeni i warczał – zaraz spadniesz, zaraz zlecisz, zaraz się zabijesz... mimo to wyszłam dzielnie na samą górę. I warto było- widoki na okolicę nieziemskie. 

 Już na górze- moja głowa z lewej strony. Fryzura taka bardziej wichrowa.

 Sam widok Sztramberka położonego między wzgórzami zapiera dech.  

A w oddali wzgórza i doliny między nimi dorównuję pięknością miasteczku. Po zejściu z truby, poszliśmy na łąkę obok niej (jesteśmy dalej na wzgórzu) i tam zrobiliśmy sobie mały piknik, a potem zaliczyliśmy starą część miasteczka z domami wołoskimi, obejrzeliśmy jak piecze się uszi, kupiliśmy sobie ich kilka rodzajów (z orzechami, z kokosem itp.) i poszliśmy na kolację ze smażenym syrem oraz morawskim zelenym, tudzież piwem warzonym w browarze sztramberskim. Była jeszcze propozycja, by odbyć leczniczo-relaksacyjną kąpiel w piwie, ale zrobiło się późno, a na drugi dzień wracaliśmy do domów- niektórzy mieli przed sobą trasę około 400 kilometrową.

Nie zobaczyliśmy wszystkich atrakcji turystycznych w Sztraberku, bo nasze zloty polegały głównie na jeździe po interesujących terenach. Na tym zlocie (sobota) zaliczyliśmy jeszcze Pribor i Koprzywnicę.

A wracając do atrakcji w Sztramberku, to można jeszcze zwiedzić: muzeum, Jaskinię Šipka, arboretum, kościół św. Jana Nepomucena z XVIII wieku, miejski browar, zaliczyć kąpiel w piwie (hotel na rynku), ścieżkę edukacyjną- Słoneczny Szlak.

Widoki ze Sztramberka zamieściłam w prezentacji- są na niej nasze zdjęcia oraz zdjęcia z Internetu.

 Muzyka: Giowani Marradi, "For You" 

zdjęcia- zasoby własne oraz 

https://www.facebook.com/odkryjczechy001/photos/-%C5%A1tramberk-nat%C4%99%C5%BCenie-pi%C4%99kna-odkryj-ba%C5%9Bniowe-miasteczko-kt%C3%B3re-jakby-zatrzyma%C5%82o-cz/1161454012444217/?_rdr 

https://www.beskydyportal.cz/pl/objekt/podgorskie-miasteczko-stramberk# 

https://stock.adobe.com/pl/search?k=stramberk&asset_id=73684749 https://rozmusiaki.pl/stramberk/

To jest przejście- przesmyk do ostatniego rzędu domków  wybudowanych pod stromą skałą,  Na drugiej stronie  ulicy mieliśmy widok na dachy rzędu domków pod nami.

Stroma uliczka, która prowadzi do rynku. Tu jest pokazane zejście- do rynku idzie się w górę

Oooo, ja cierpiedolę....Aferki, skandaliki, banieczki.

 

W blogosferze jest nieznośnie, jest paskudnie, jest tendencyjnie. Jeden temat potrafi „przelecieć” przez wiele blogów, jest wałkowany, obracany, często w atmosferze aferki czy wręcz skandaliku.

Z komentarza potrafi się wyrwać (z jego kontekstu) jedno zdanie i w zależności, czy ono współgra czy nie, ze zdaniem opisującego, jest obracane. Kiedy współgra, to jest aplauz „Ja też, ja też...”, kiedy nie współgra to zdziwko albo wręcz krytyka- „Ja nigdy...”, „Nie zdarzyło mi się”... „Ale jak to....”. A wszystko to wypowiadane tonem kategorycznym, no bo przecież nie można się wyłamywać. Bycie w banieczce zobowiązuje, żadne tam "inne zdanie".

W komentarzach (zwłaszcza tych, które są w jakiejś opozycji do innych) wyszukuje się podtekstów, przecież nie może tak być, że ktoś zapyta szczerze, albo powie o sobie szczerze. Proste pytanie, proste stwierdzenie, często odbierane jest jako atak. Musi być, no przecież MUSI być jakaś insynuacja skierowana do innych. Przecież MUSI być w tym jakiś zły zamiar, bo wiecie ludzie są źli, a zwłaszcza ci, do których nie czujemy sympatii, albo z innych względów nie lubimy, albo po prostu nie zgadzają się z nami.

Pytanie zadane wprost budzi podejrzliwość, opowiedzenie o sobie, odbierane jest jako wywyższanie się (zwłaszcza, jeżeli ktoś mocno różni się w opinii).

Nagminne jest wmawianie komentującym, że „się nie znają”, bo... to tak jakby wmawiać zawodowemu stolarzowi, że nie potrafi ciąć deski prosto. O tak, to występuje bardzo często. I przykro mówić, ale faktycznie w polskim narodzie najwięcej jest lekarzy, nauczycieli, terapeutów, psychologów oraz pisarzy, znawców literatury i filmów. O czymś zapomniałam?

Ktoś coś lubi, no nie, ale NIE- tego się przecież teraz nie lubi, to jest passe durna pało, nawet tym się nie chwal, my cię tu zaraz ustawimy do pionu, skrytykujemy, wyśmiejemy, wydrwimy i wmówimy ci następny kompleks.

A ponieważ to wszystko dzieje się w tych banieczkach, tam nawała na delikwenta jest ogromna. O, właśnie, banieczki- tu się bardzo pilnujemy, by się nie wyłamać. Może się człowiekowi nie podobać jak nie wiem co, to co banieczka głosi, ale się nie wyłamie, bo nie chce być odrzucony. Siła banieczki jest oparta na obłudzie i kłamstwie oraz konformizmie. Nie podobało się do teraz, to pod wpływem banieczki się spodoba i to bardzo. Kiedyś nazywano taką grupę towarzystwem wzajemnej adoracji, teraz przybrała wdzięczną nazwę banieczki. Tak, relacje w banieczce oparte są na wzajemnej adoracji. No cudne to jest, cudne- „Da, da, da.... ja cię kocham, a ty mnie....”.

Owszem należałam do takich banieczek, ale wypadłam z nich, czasem mnie wykopano, ale zostałam z nich rugowana ostracyzmem, z większości jednak sama sobie wyszłam. Jestem zbyt niezależna w poglądach, zbyt indywidualistyczna, by się naginać do bańkowych relacji. Najpierw tiu tiu tiu a potem zgrzyt, bo nie jestem konformistką, a poglądy i upodobania mam odmienne od tych różnobańkowych. I jest mi z tym dobrze, ale owszem, zaglądam do tych banieczek i czytam, i wyciągam wnioski, i macie je tutaj w postaci postu. To moje zdanie o nich, jak ktoś ma inne, no to ma. I jeszcze jedno- jedni uwielbiają być w takich bańkach i nie przeszkadzaj im bańkowe „zasady”, inni jednak stają w nich trochę na przekór. 

Jedną z cech bańki jest święte oburzenie wobec krytyki. Rozumowanie w bańkach jest takie- my możemy pisać paskudztwa na innych, ale inni niech się nie ważą krytykować (opisywać) nas, bo damy tak popalić, że pół blogosfery zaczadzimy dymem. Poparte jest to sakramentalnym zdaniem, jakie często czyta się na blogach- to mój blog i mogę sobie pisać tu co chcę- bańkowa wersja obrończyń gospodarza brzmi zadzierzyście tak: „To Twój blog i masz prawo pisać to, co chcesz (i innym wara od tego)". A aferka, sensacyjka to drugie imię bańkowego społeczeństwa, bo bańka może je rozkręcać, ale inni już nie.

 Muzyka: Stan Borys, "Wiatr od Klimczoka" 

zdjęcia- zasoby własne

Oczka, ogonki, skrzydełka.

 

Powoli rozkręca się.

 

Kalina pachnąca, jest szansa, że jeszcze zakwitnie.

Nad naszym domem krzyżują się korytarze powietrzne w różnych kierunkach. Jeden jest na osi wschód- zachód, prościutki jak strzała. Do momentu zestrzelanie pasażerskiego samolotu nad Ukrainą (2014 rok), ruch samolotowy na osi wschód- zachód był ogromny. Czasem było widać ciąg 3, 4 samolotów, a nieco później następny taki sznureczek, zmierzających na wschód do Azji lub na zachód Europy.

W 2014 roku nagle niebo zrobiło się puste. Pamiętam ten moment, bo to było bardzo dziwne, ten brak lecących maszyn. Teraz wszystkie samoloty lecące do Azji, omijają Ukrainę, lecą na północny- wschód albo na południowy- wschód.

Od paru dni nie widuję samolotów z krajów arabskich. Te zazwyczaj latały na osi północny zachód- południowy wschód. Ogromne maszyny, ze złotymi napisem „Emirates”. Skąd wiem? Lubiłam sobie ich widok przybliżać za pomocą obiektywu aparatu. Zrobiłam nawet kilka zdjęć, ale gdzieś wiąkły w czeluściach archiwum.

Ten korytarz też był dosyć zagęszczony. Późnym popołudniem latały trzy samoloty do ZEA, rano też kilka leciało na północny zachód. Teraz na tej osi jest puste niebo.

Przyzwyczaiłam się do tego, że nad głową często latają. Kiedy startują z Krakowa lub Katowic, nad domem są na wysokości około 5 kilometrów. Kiedy schodzą do lądowania na którymś z tych dwóch lotnisk, są jeszcze niżej- około 3 kilometrów. Dosyć często latają samoloty z Kazachstanu do Ostrawy i na odwrót. Lotnisko jest w odległości 40 kilometrów, czyli mamy czasem nad głowami lecące olbrzymy. Jest głośno, szczególnie, kiedy niebo jest zachmurzone, albo jest mgła. Nad domem latają również samoloty wojskowe. Te wydają specyficzny dźwięk, ciężkie buczenie. No i latają awionetki oraz helikoptery. A w sobotę oraz w niedzielę, w okresie letnim, z lotniska w Bielsku latają w naszą stronę samoloty „wycieczkowe”, czyli każdy może sobie wykupić lot i polecieć obejrzeć świat, góry z wysokości. Są też loty ćwiczebne. A o samolotach, to ja mogę na okrągło. Mam podgląd na radar i sobie obserwuję co leci aktualnie nad domem.

Jednym słowem, nie dość, że szumi nam tu droga Cieszyn- Katowice, zapchana TIRami, to jeszcze nad głową, co chwilę, słychać głośno lecące samoloty. One mnie tak nie drażnią, jak te ryczące niedaleko TIRy.

W perspektywie mamy horror- będą budować w Skoczowie, na „Wiślance” estakadę i ten cały ruch, który teraz leci tamtędy na Cieszyn, Bielsko lub Wisłę, pójdzie naszą drogą.

Na temat osób, które zostały „uwięzione” w krajach arabskich nie będę się szczegółowo wypowiadała. Ale myślę, że nie każdy znalazł się tam z powodu lekceważenia ostrzeżeń, nieodpowiedzialności, czy zwykłej głupoty. Teraz ważne, by te osoby bezpiecznie wróciły. Trwają rozmowy rządu i planuje się uruchomić 100 samolotów z krajów arabskich do Polski.

Kwitną leszczyny.

Prześliczne są te złote wisiorki podświetlone słońcem. 

Przyleciały drozdy i te dopiero się wydzierają. Najpierw zaczął śpiewać jeden i to w zagajniku u sąsiada. Trochę zrobiło mi się żal, że wypiął się na nasz ogród. Jednak od dwóch dni i u nas zaczęły się koncerty. Są dwa drozdy i kilka kosów. Podobno przyleciały już żurawie. W tym roku ani nie zobaczyłam, ani nie usłyszałam żadnego. Szkoda. Lubię oglądać rolki i filmiki na FB, na których pokazane są żurawie. Może sobie znowu jakiegoś wyhaftuję do kolekcji. Przez ten ciachnięty palec, wszystkie hafty są na razie zawieszone. Z trudem dziergam na krośnie dywanik i trochę tkam nowy gobelin.

Gęsi też nie leciały tędy. Ale gęsi teraz często pozostają na stawach i na zbiorniku goczałkowickim przez całą zimę. Obudziły się też jeże. Dzisiaj Młoda widziała jednego tuptusia w dalszej części ogrodu. Ciekawa jestem, czy ten mój się uchował. Nie będę do tej „norki”, którą jesienią zrobiłam, zaglądała. Nic to nie da. Jeżeli przezimował to pewnie sobie poszedł, jeżeli padł, to dzięki, ale raczej nie chcę truchełka oglądać.

Prace ogrodowe postępują i wygląda na to, że pod koniec marca, ogród będzie opanowany. Jest ciepło, ale rośliny nie szaleją. Wszystko idzie w normalnym tempie przedwiośnia.

Wszędzie kwitną przebiśniegi i śnieżyczki.  Te ostatnie, w miejscach zacienionych, dopiero wychodzą z ziemi, tam gdzie słońce są w pełnym rozkwicie.

Pod magnolią. Mam na nie widok z tarasu.

Koło bramki.

Przy tarasie.

Pod orzechem.

Wczoraj wymyłam karcherem wschodni taras. Strasznie był brudny. I ledwo wymyłam, to Bezka, jak ten mały dzieciak w gumiakach, od razu zaznaczyła powierzchnię błotnistymi śladami łapek. Inspekcja czystości tarasu wypadła pozytywnie- od rana wyleguje się na nim i grzeje w słoneczku. 

Ech, takie bzdety teraz wypisuję. Straciłam ochotę na blogowanie. Mam dużo do opowiedzenia, jednak coś mnie wyraźnie hamuje. By się jakoś odprężyć, robię kolejne prezentacje. Fajnie jest tak wybierać zdjęcia, obrabiać je, szukać do nich muzyki i potem jeszcze ustawiać animację. Jest wiele możliwości animowania prezentacji, a jednak tylko nieliczne ładnie wyglądają podczas przechodzenia zdjęcia w zdjęcie.

Kołujące myszołowy nad ogrodem. Było ich pięć. Udało mi się sfotografować trzy.

 Bardzo wysoko kołowały. Potem pofrunęły nad pola.