Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moje zdanie o.... Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moje zdanie o.... Pokaż wszystkie posty

niedziela, listopada 15, 2026

Lśnienia


Byliśmy z Bezą u weta, by skontrolował jak się goi noga i w jakim stanie są jej uszy. Noga pięknie się zagoiła, lewe ucho jest już zdrowe, a prawe trzeba zakraplać jeszcze tydzień. Po psie wyraźnie widać poprawę zdrowia- nie chodzi niespokojnie po domu, śpi dłużej oraz nie budzi nas bardzo wcześnie rano, pyszczor jej wypiękniał, oczy ma zdrowe i na spacerach nabrała wigoru.

U weta sporo ludzi ze zwierzakami- biedne te sierściuchy- a to kot pogryziony przez psa, a to pies, który ma chory kręgosłup, inny z kolei coś zjadł i męczy go biegunka... nasza Beza z chorymi uszami, kot po kroplówkę, piesek po zastrzyk....A właściciele zatroskani, tulący, pocieszający, niektórzy humorem maskujący niepokój o ulubieńca. Nasi weterynarze to wspaniały zespół i dlatego lubię tam jeździć, wiem, że Beza ma doskonałą opiekę lekarską. Z kolei nadmiar cierpienia zwierzęcego mnie przytłacza- człowiek chciałby te wszystkie zwierzaki jakoś uspokoić, pocieszyć, a tu swojego trudno głaskaniem pozbawić dygotu nerwowego.


 

Przeczytałam w „Newsweeku” wywiad z Joanną Bator. Napisała nową książkę i tę książkę kupię pod koniec listopada, kiedy pojawi się w księgarniach.

Bator, zapytana o wspomnienia, stwierdziła, że te dobre wspomnienia nazywa lśnieniami. Bardzo mi się takie określenie spodobało. Lśnienia to te chwile, które były dobre, które przyniosły dobre skojarzenia i te lśnienia chce Bator pamiętać.

Jestem już w tym wieku, kiedy pamięta się „na odwrót”- to co dziś, wczoraj, zasnuwa mgła, to co odległe pojawia się w pełnej wyrazistości. Może dlatego w moich postach pojawia się coraz więcej wspomnień z lat odległych. Staram się sobie przypominać, przede wszystkim, lśnienia (o tak, to jest świetne określenie), jakie pojawiły się w moim życiu. Na razie nie potrafię ocenić, czy było ich dużo, czy było ich więcej od wspomnień tych mrocznych. Nie nazwałbym swojego życia nieudanym, nie żałuję tego, co było- bolesne było momentami bardzo- częściej wracam wspomnieniami do tych lśnień- zapachów, kolorów, wrażeń, uśmiechów- dobrych chwil. Może dlatego, że w ostatnich 20 latach było ich bardzo dużo i w jakiś sposób rekompensują mi lata sprzed?


A tymczasem jesień na całego. Opadły liście z drzew, rosnących naprzeciwko okna, przy którym stoi moje biurko i mam teraz widok na zachody słońca. Nie potrafię napatrzeć się na niebo. Niesamowite są te kolory- od żółtego, przez różne odcienie złota do różu, czerwieni a potem purpury. Na tym tle są chmury w różnych odcieniach szarości. Lubię takie łączenie kolorów- róż i szary.

Na zdjęciu akurat jest poranek. 


 

Dni coraz krótsze. Teraz, na wieczorne spacery z Bezą, muszę zabierać latarkę. Za to rano pies daje nam pospać dłużej i spacer odbywa się przy wschodzie słońca.

Dokończyłam sprzątanie tarasów, wyrzuciłam na kompost ostatnie kwiaty z donic i przycięłam krzewy przed dużym tarasem.


 

Lubię ten moment jesienny, kiedy ogród jest w miarę uporządkowany, zrobione w nim to, co najpotrzebniejsze, a reszta może sobie spokojnie poczekać do wiosny. Teraz mogę sobie powoli, w zależności od pogody i chęci, przycinać krzewy, by na wiosnę nie było dużo pracy.

Widok z dużego tarasu- taki mam przez szerokie drzwi tarasowe. Najpierw morze zieleni, potem orgia kolorów.


Oglądamy tenis do późnych godzin nocnych. Akurat ten turniej mniej mnie interesuje. Może dlatego, że nie grają w nim Polki, ale sekundujemy Switolinie. Dała łupnia Sabalence aż trzeszczało.

Haftuję pawia według rysunku Wyspiańskiego. Kreski, kreski, kreski i kreskowe niedociągnięcia mistrza, dobijają mnie. Kolory dobrałam sama, kreski muszę jakoś, haftując, pokombinować. Kończę, równolegle do haftowania, gobelin z rybą. Pewnie jeszcze z dwa tygodnie tkanie potrwa. Szybko robi się ciemno- tkam przy dużych drzwiach tarasowych- kończy mi się po południu dobre światło do tkania. Wtedy przenoszę się za biurko i haftuję pawia.

Następne jesienne impresje- pokazówa skomponowana z moich zdjęć. 


 

Newsweek 48/2026 s.82-85
 

środa, listopada 11, 2026

Raz w roku sama wypali.


 

Nie chciałam posta na temat broni wieszać zaraz po wydarzeniach w Krakowie. Najpierw strasznie mnie ścisnęło na wieść o tej tragedii, a potem miałam w głowie straszliwy natłok myśli. Chciałam sobie to wszystko poukładać, przemyśleć. Post pisałam przez kilka dni, na bieżąco, czytając oficjalne informacje oraz teksty z innych źródeł. 

Jest trochę chaotyczny- nie zmieniam.

Ludzie mają różne zdania na temat broni, ich prawo, ale bulwersowała mnie czasem argumentacja, jaką uzasadniali swoje zdanie. Czytając nie wiedziałam czy śmiać się, czy płakać, takie to było pokrętne, nielogiczne, czasem, podszyte frustracją, a czasem nawet histerią. Ech....

Jednak więcej było wypowiedzi, w których można było odczytać pewność swoich przekonań popartych bardzo logiczną argumentacją.


Powszechny dostęp do broni- jedni za, inni kategorycznie przeciw. Jedni argumentują, że musi człowiek mieć się czymś bronić w razie napadu, że jest strzelectwo sportowe, rekreacyjne (w podtekście pewnie niezagrażające zdrowi czy życiu, bo w bezpiecznych warunkach- i tu by było zdziwko, gdyby ludzie wiedzieli, ile wypadków jest na strzelnicach), drudzy argumentują takimi sytuacjami, jaka wydarzyła się w Krakowie- mniej broni w prywatnych rękach, większa szansa na większe bezpieczeństwo na ulicach (okazało się, że jeden człowiek- JEDEN- miał broń, a zabił 6 osób i ranił 15- jakie to bezpieczeństwo, kiedy broń jest wielostrzałowa?).

Broń ma to do siebie, że raz w roku potrafi sama wystrzelić. Taka niesie się fama. I chyba coś w tym jest. Chyba kiedyś tu na blogu opisałam te historie, ale myślę, że można przypomnieć.

Mój ojciec, leśniczy, miał dubeltówkę, dwururkę (na ostre naboje i na śrut). Należał do związku łowieckiego, bo wszyscy leśniczy, którzy mieli broń, co jest powszechne w tym zawodzie, też musieli do związku należeć.

Tato często chodził z dubeltówkę do lasu- raz coś upolował, raz przestraszył kłusownika, ale przede wszystkim, nosił ją, by w razie czego reagować- dobić ranne zwierzę, czy przepłoszyć złodzieja drewna lub kłusownika. Nie, pewnie by do człowieka nie strzelił, chociaż był na froncie wschodnim i chyba coś takiego robił. Strzelał w powietrze na postrach i to musiało wystarczyć.

Istniała twarda zasada w posługiwaniu się bronią po przyjściu z lasu, której się trzymał (mówił mi o tym za każdym razem, kiedy rozmawialiśmy o broni)- na werandzie złamać lufę, zobaczyć, czy komory nabojowe są puste, potem złożyć lufę i spuścić oba kurki spustowe, trzymając lufę w dół. Potem wkładał dwururkę do szafy w kancelarii (nie wiem, jakie wtedy były przepisy, dotyczące trzymania broni w domu, ale szafa była zamykana na zwykły klucz).

No i musiało się jednak to zdarzyć, by stare powiedzenie nie „zardzewiało”.

Wystrzeliła- wprawdzie z pomocą ojca, ale jednak strzał niezamierzony, niespodziewany, nie powinien się zdarzyć.

Po przyjściu z lasu ojciec złamał jeden punkt zasady- wniósł dubeltówkę do kuchni.

Wszedł, stanął przy piecu, coś opowiadał babci, trzymał strzelbę lufą w dół. Mama zapytała go, czy ma zamiar długo z tą flintą stać tak przy tym piecu i dodała, że to niebezpieczne. Ale ojciec chojrak- jak niebezpieczne, patrz- i nacisnął spust.

Huknęło tak, że cała kuchnia się zatrzęsła. Ze strzelby poszedł dymek, ja przysiadłam, brat trzymał się za uszy, mama zbladła, tata osłupiał, a babcia, która przeżyła dwie wojny światowe najszybciej się pozbierała i jak nie wrzaśnie: Von mi zarozki stela z tom flintom, ale wartko, już!

I chwyciła za szmaty tatę z tą strzelbą, zaczęła go wywlekać z kuchni. Matka się ocknęła i jak z babcią darły koty, tak tym razem wspólnymi siłami zawlokły otumanionego ojca do kancelarii. Nikt się nie przejmował, że ojcowski autorytet może zostać pogrzebany w gruzach- dzieci patrzyły na tę scenę. Nic podobnego- przyzwyczajone, że w domu rządzi matka, a jak przyjeżdżała babcia, to ona, patrzyliśmy na „ewakuację” ojca ze stoickim spokojem. A może jeszcze oszołomienie nie minęło?

Wróciły do kuchni, matka poszła do spiżarki po nalewkę i w milczeniu strzeliły sobie po kielichu. Nas wymiotło do naszych pokoi, bo czuliśmy, że to się jednak pokojowo nie skończy.

Jak doszło do „samowystrzału”?

Nie wiem, czy sprawdził broń na werandzie, nim wszedł do domu, ale jak był wtedy na polowaniu, to po nim, tam jeszcze w lesie, powinien też sprawdzić, czy komory są puste- to jest generalna zasada posługiwania się bronią, gdy się jest na polowaniu. Wygląda na to, że ten nabój tkwił w komorze od czasu polowania, a ojciec albo nie dowidział, albo nie sprawdził, albo stary rutyniarz zlekceważył kolejne sprawdzania.

Prawdopodobnie zajrzał tylko do jednej komory, stwierdził, iż jest pusta, a to, że nabój tkwi w drugiej już nie dostrzegł- może był na rauszu (nie czarujmy się to towarzystwo nieźle piło i pije nadal)... cholera wie, co zadziałało. Dobrze, że była to kula, a nie śrut, po padlibyśmy tam wszyscy jak stado zajęcy. I dobrze, że kula utkwiła w drewnianej podłodze, a nie poszła rykoszetem- mogło być bardzo nieciekawie.


Matka trzymała, w szufladzie szafki nocnej straszak czeskiej produkcji. Zabić to on nie zabił, ale porządną dziurę w skórze mógł wypalić. Straszak był na czeskie naboje i chyba trudno było je zdobyć, bo potem pistolet był już tylko atrapą. W tamtych czasach widok broni wystarczył, by ludzie hamowali w złych zapędach. Czasem z siostrą podkradałyśmy mamie ten straszak, nosiły w torebkach, kiedy samotnie wracałyśmy późno do domu przez las. Taka fanaberia, by czuć się pewniej, ale bać się nie było kogo, ludzie bali się chodzić wieczorami do lasu. W dodatku znałyśmy ścieżki jak własną kieszeń, nawet po ciemku chodziłyśmy nimi bez potknięcia i wiedziałyśmy gdzie, w razie czego, uskoczyć, byłyśmy w miarę bezpieczne. Oczywiście straszak nosiłyśmy po kryjomu- gdyby się rodzice dowiedzieli, byłaby straszliwa awantura.

Dzisiaj, mimo posiadania pozwolenia na broń, nie można sobie z nią chodzić, gdzie się chce, jak „szeryf wielkie zero”, nosić ją za paskiem czy w torebce. Nie wiem tak do końca, ale chyba też nie zawsze dostanie się pozwolenie na broń, która jest objęta jakimś zakazem. Tak sobie myślę o kałachu czy np. rewolwerze bębenkowym, albo Uzi- takiej rozkosznej parabelce. Hmmmmm......

Ja z bronią miałam do czynienia na PO i potem na wojsku, na studiach. Był to kbks. Rozkładaliśmy i składaliśmy broń na komendę, chodziliśmy na strzelnicę. Granatem też rzucaliśmy. Dobre przeszkolenie, bez lipy, przeszłam. Z dubeltówki taty (w dorosłym życiu) strzeliłam tylko raz- w Sylwestra- z obu luf naraz. Odrzut był taki, że posadziło mnie na podłogę, a dubeltówka zawisła na parapecie okiennym (a miałam ją solidnie opartą o policzek, parapet i ramię). Tata trzymał broń w domu do końca swojego życia- starą dwururkę i nową- też dwururkę.

Dlatego spokojnie mogę powiedzieć, że temat znam dosyć dobrze i to z różnych stron. A i tak pewnie każdy mógłby coś od siebie dodać, coś, co jest argumentem przeciwko posiadaniu broni w domu.

Cały ten incydent z dubeltówką w kuchni, po latach, wywołuje we mnie chichot i lekki niepokój, bo wyobraźnia jednak gra na zasadzie „co by było, gdyby...” (gdybanie w niektórych przypadkach ma znaczenie- ukazuje złożoność tego, co stało się i tego, co mogło się stać- jest to w pewnym sensie nauka i w przyszłości uniknięcie kłopotów). To wydarzenie jest dosyć istotnym powodem mojej niechęci do broni i umacnia przekonanie, że nie należy dopuścić do powszechnego jej posiadania.

Jakby nie było- człowiek, który zaliczył front, wieloletni myśliwy, obyty z bronią, a strzelił własnej matce pod nogi. Przez przypadek? Przez niedopatrzenie, nieuwagę? A jak to będzie wyglądało u takiego, co to ma broń, ale tylko od czasu do czasu chodzi na strzelnicę, albo jest niesumienny w posługiwaniu się bronią, lekceważy przepisy?

Ludzie są często nieodpowiedzialni, a broń daje im tę pewność „buca”- no co, podskoczysz mi teraz? Są przepisy, dotyczące posiadania broni oraz trzymania broni w domu, ale, jak to w Polsce, nie ma kto ich egzekwować. Nawet myśliwi, którzy, wydawałoby się, że powinni przestrzegać przepisów, lekceważą je i często czytamy o postrzałach lub wręcz zastrzeleniu człowieka.



Obawiam się, że ci, co będą mieli broń w domu, mogą zadziałać według takiego powiedzonka: „Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”- Pozwólcie mi mieć broń, a okazja, do postrzelania sobie, znajdzie się. Nie masz broni, nie masz z czego strzelać, nie masz możliwości zrobić krzywdy innemu. Nie stwarzać okazji (sankcjonowanych prawem), to i czynu nie będzie albo się zdarzy, niestety, ale skala tragedii może być mniejsza niż w przypadku masowych pozwoleń na broń.

Trudno się pisze o skutkach takich czynów- skala, wielkość- każda tragedia jest tragedią, obojętnie czy zginie jeden człowiek, czy kilka, czy setka. Trzeba po prostu to minimalizować, ograniczać, przewidywać i pilnować- nie stwarzać możliwości.

Są przepisy dotyczące przechowywania broni w domu- teraz to specjalnie zabezpieczane metalowe szafki- to kosztuje sporo. W ogóle broń kosztuje. I jak znam życie, może dochodzić do takich sytuacji, jak w przypadku posiadania drogich samochodów. Ktoś kupuje Mercedesa, a potem przerabia go na gaz- nagle okazało się, że nie stać go na benzynę. Z bronią może być to samo. Kupuje się drogą broń, a potem kombinuje ze wszystkim innym, by obniżyć koszty. A jak ktoś mi opowiada, że trzyma broń w domu i nie ma zamiaru zabezpieczyć, bo... „kto tu może coś z tą bronią zrobić, przecież rodzina, sami swoi, oni wiedzą”, to niech się puknie porządnie. Ile tragedii było, bo ktoś „wiedział” lepiej....

W każdym momencie może przyjść policja (ale marnie z tym, marnie- częściej to tylko teoria) i skontrolować, gdzie tę broń się trzyma- kary są spore, z odebraniem broni włącznie. Dotyczy to wszystkich rodzajów broni- sportowej, myśliwskiej, do obrony.

Takie austriackie gadanie- ja tylko na sportowo, ja tylko poluję... wiem... znam się.... przykład taty pozostał mi w głowie do końca życia.

I jeszcze jedno- w rodzinie zamachowca z Krakowa było 11 pozwoleń na broń- 2 pozwolenia miał zamachowiec, 9 pozwoleń miał jego ojciec. Na każdy rodzaj broni musi być osobne pozwolenie. No dobra, wygląda na to, że nie ma ograniczonej liczby pozwoleń i w związku z tym można mieć w domu cały arsenał. I tu stanowczo protestuję. Rozumiem- broń myśliwska- nie, nie rozumiem, jak można zabijać dzikie zwierzęta, ale to zostawiam- rozumiem, że można mieć broń sportową, rozumiem, że można mieć broń w celach obronnych... rozumiem- nie, nie rozumiem, dlaczego pozwala się na posiadanie nieograniczonej liczby broni. Można mieć dwa karabinki sportowe, no trzy, można mieć np. trzy sztuki broni myśliwskiej (protest), ale 5, 10 fafnaście? Jak się nie jest kolekcjonerem (broń kolekcjonerska jest często zagwożdżona, nie do użytku), a na strzelnicy najczęściej używa się, powiedzmy dwóch rodzajów broni, na polowaniu też wystarczą trzy różne sztuki broni (żeby tym myśliwym łapy w momencie strzelania urwało), to na kija tych sztuk posiadać tyle? A do obrony wystarczy jedna sztuka, bo w momencie zagrożenia nie stoisz przed sejfem i nie wybierasz- idzie bandzior to teraz sztucer, idzie sąsiad (z którym mam zatarg) to teraz pistolecik....A z drugiej strony złemu człowiekowi wystarczy jedno pozwolenie i jedna broń, a swoje „zrobi”. Natomiast te wszystkie testy to o kant … rozbić. Takie testy należy często powtarzać, a nasze przepisy są bardzo liberalne- raz lub powtarzający się i styknie, może sobie do.... śmierci mieć tę broń bez dalszych badań, chociaż człowiek się zmienia i z potulnego baranka może przeistoczyć się w krwawego zbira. Wystarczy, że zażyje snusa, weźmie jakieś tabletki wpływające na psyche, ktoś go solidnie wku...i, pokłóci się i... bańka pryska, puszczają hamulce.


Jestem przeciwna powszechnemu dostępowi do broni i tyle.

Zdaję sobie sprawę, że moje argumenty mogą nie trafiać do zwolenników posiadania broni. Nie muszą na siłę. To jest moje zdanie, poparte jakimiś własnymi doświadczeniami, wiedzą oraz przemyśleniami. Każda broń jest niebezpieczna, ale broń palna jest niebezpieczna szczególnie. Nie wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem, łatwo się naciska spust, łatwiej ją wykorzystać pod wpływem nagłego impulsu. W dodatku skutek jej użycia może być nieodwracalny- możesz zranić, ale szybciej zabijesz.

Jestem przekonana, że mam rację nie godząc się na powszechność dostępu do broni. I jestem przekona, że ci ,którzy namawiają do tego, nie mają racji. Nie mają, bo godząc się na powszechność dostępu do broni, potencjalnie godzą się na użycie jej bezprawne, na potencjalne ofiary "strzelców". To, że ktoś rozsądny ma taką broń, ma pozwolenie, nie jest wystarczającym argumentem (patrz mój ojciec). Może być takich ludzi sporo, ale są również ludzie klamki, cokolwiek to znaczy, i wtedy wystarczy taki jeden, by dokonać zła. Po co kusić los?

Fajnie się ogląda filmy amerykańskie- ganek hacjendy, na nim facet ze strzelbą broniący domu, albo hodowca bydła strzelający do intruzów, ale są też filmy, w których ludzie giną jak muchy na ulicach, bo jakiś gangster lub szaleniec, jakiś nawiedzony politycznie lub ideologicznie- zdarza się częściej- strzela bez opamiętania (vide Kraków) i takie sceny powinny nam dać do myślenia, a nie te romantyczne westerny. USA mają liberalne prawo, dotyczące posiadania broni, ale to prawo powstało w czasach osadnictwa, kiedy ludzie musieli polować, by jeść, polować na drapieżniki zagrażające ich hodowlom i bronić się przed złodziejami. U nas, we współczesnej Polsce, nie ma takich potrzeb, więc po co dopuścić do powszechnego posiadania broni?

Na samą myśl, że ludzie na ulicach mają przy sobie broń, tak na wsiatkij słuczaj, bo im wolno ją mieć (jakby dopuszczono pozwolenia na broń dla każdego) robi mi się słabo. Wcale nie czułabym się bezpieczniej- odwrotnie bałabym się po takiej ulicy chodzić i wcale broń w mojej torebce nie dodawałby mi odwagi. A teraz wyobraźmy sobie w naszym skłóconym kraju powszechny dostęp do broni- nawet nie chce mi się opisywać wszystkich przypadków, które sobie wyobraziłam. Choćby coś takiego- krewkich staruszków (karabin zamiast różańca), nawiedzonych nazistów (już noszą broń białą), napalonych kiboli na trybunach, obok których siedzą kibole drużyny przeciwnej, idiotów chorych psychicznie („widzę, widzę te zmory, odejdźcie, odejdźcie ode mnie... strzelam....), tłum przed marketem kiedy jest promocja (gościu strzela w powietrze, tłum się rozbiega, cały sklep dla niego, nawiedzony Maciarewicz strzelający, w rocznicę katastrofy smoleńskie, do przeciwników Kaczyńskiego (na razie ich popycha i kopie po łydkach)- pośmiać się? Naprawdę? To nie są śmieszne wizje.

Nie, nie powinno być powszechnego dostępu do broni w czasach pokoju. Niech zwolennicy takiej opcji pomyślą o innych, o bliskich, o sobie- naprawdę chcą, by każdy nosił broń i mógł jej użyć w dowolnym miejscu i w dowolnym czasie, bo z jakichś powodów uzna, że chce to zrobić?


A co na wypadek wojny- nie wiem, reguły się zmieniają? Nastaje inna rzeczywistość.

Na razie nie mam zamiaru rozwijać dalej tego tematu- kolejne obszerne rozważania- nie bawi mnie to. Ludzie dostali instrukcje dotyczące zachowania na wypadek wojny, które od razu do pieca lub do szuflady wrzucili, to przypuszczam, że szkoleniem ze strzelania też nie będą zainteresowani.

Jestem po solidnym przeszkoleniu z obrony cywilnej, dwa semestry „wojska” na studiach), nawet mam stopień podoficerski (piszę o tym stopniu tylko dlatego, by doceniono moją wiedzę, a nie chwalić się, stopni nie dostawało się wtedy na piękne oczy, a nasi wojskowi prowadzący, to były „siekiery” na studentów)- wpajano nam na kursie do głów- od broni, od strzelania jest wojsko, my mamy zabezpieczać cywili tudzież budynki, transport, tudzież dokumentację, a cywil ma podporządkować się poleceniom i nie przeszkadzać. Żadna broń dla cywila, on nie jest od strzelania w razie jakichś działań wojennych. Cywil ma się ogarnąć, słuchać, co ma robić i wykonywać to bez dyskusji, by nie wprowadzać chaosu. To tak w skrócie. Nawet jakby ludzie mieli broń, to i tak by z niej nie strzelali. Takie są porządki stanu wojny. Ochotnicy oraz niezbyt chętni, dostają karty mobilizacyjne, idą do woja i dostają broń służbową. Natomiast broń cywilną państwo ma prawo skonfiskować na czas wojny tak samo, jak zarekwirować samochody do dyspozycji służb. Tyle.

Zresztą, może coś przeoczyłam, może się w jakichś punktach mylę, nie zapoznałam się z obecnym prawem, dotyczącym posiadania broni, nie bawią mnie statystyki oraz porównania z innymi krajami- nie mam potrzeby znać/wiedzieć więcej, bo to nic w moich przekonaniach nie zmieni. Dopiero jak legislacyjnym odbije i zechcą pozwolić na powszechne posiadanie broni, zacznę to prawo studiować.




PS. Z tatą na polowaniu byłam może ze trzy razy- raz jako naganka, raz jako wypłaszacz dzikich kaczek i raz na ptaki drapieżniki (na tym nic nie upolował i dobrze). Tata raczej nas na polowania nie zabierał i chwała mu za to. Nie stałam obok niego i nie widziałam całego procesu. Jako dziecko nie zdawałam sobie sprawy ze skutków polowania- widziałam, ale było to dla mnie normalne- tata polował, przynosił zwierzynę do domu. Taki był porządek świata, nie znałam wtedy innego. Teraz, kiedy to wspominam, mam wielki dyskomfort. Jestem zdecydowaną przeciwniczką polowań i przeciwniczką myśliwych jako grupy, która bez konkretnego uzasadnienia zabija bezbronne zwierzęta. Podpisałam petycję i mam nadzieję, że ten bezsensowny proceder zostanie prawnie mocno okrojony, a marzy mi się, by został w ogóle zlikwidowany.

I marzy mi się, by w końcu nie słyszeć strzałów z broni myśliwskiej, które słychać od listopada do końca lutego, prawie każdego dnia ze wszystkich stron domu.

Obrazy z Internetu.


wtorek, listopada 03, 2026

Pamięć i wiedza.

 

Napisałam post o Zaduszkach słowiańskich, a potem uznałam, że tak w sumie, to po co ten post wieszać. Kto ma wiedzieć, ten już wie, kto nie chce wiedzieć nie przeczyta, albo przeleci znudzonym wzrokiem po treści i wyjdzie w inne strony blogosfery.

Wiedza w blogosferze nie jest tak bardzo pożądana, jak ploty i magiel.

Niemniej Zaduszki są dla mnie tym właściwym świętem zmarłych i dla mnie jest to dzień ważniejszy od Dnia Wszystkich Świętych, o ile jest w ogóle ważny, bo od dawna już w tych dniach nie chodzę na cmentarz tutaj we wsi i nie jeżdżę na cmentarze, na których są groby rodziny z jednej i drugiej strony rodzicielskiej. O tamte groby dbają ich najbliżsi, o groby tutejsze dbam, ale w ciągu roku. Nic na siłę. W święto nie chodzę i nawet te przepiękne łuny, nad obu cmentarzami wiejskimi, nie są w stanie mnie wyrwać z domu.


W przyszłym tygodniu pójdę i posprzątam- zabiorę wszystko niepotrzebne do domu. Dwa lata temu Rada parafialna zadecydowała, że likwiduje się kontenery, bo zbyt dużo wiernych kosztuje wywożenie śmieci z cmentarza. Śmieci zabieramy do domu i słusznie. Nie ma przepełnionych kontenerów, nie walają się po cmentarzu plastikowe kwiatki, czy reklamówki, które wiatr „wyrwał” z kontenerów, nie ma obok nich porozbijanych zniczy. Każdy zabiera to, co przyniósł. My wyrzucamy takie śmieci do zmieszanych i jest święty spokój. Czy to zmniejszyło ilość i jakość ozdóbek nagrobnych? Nie wiem, ale ile kto decyduje się położyć na płycie, tyle musi zabrać.

Pamięć, tylko pamięć jeszcze dla mnie się liczy, a tę ma się w sobie. Jednak i pamięć powoli gubi się w domysłach, bo co przypomnę sobie jakieś fakty, to okazuje się, w powiązaniu z nową wiedzą, że to nie było tak, że było inaczej, a ta osoba nie była taka, jak mi się wydawało, a była jednak inna. Inna i to często niekoniecznie pozytywna. 

 Grzebię czasem w tej pamięci, ale też już coraz mniej. Nawet dalsi przodkowie coraz mniej mnie interesują. No bo co mi z tego przyjdzie, że dokopię się do praprapradziadka i do wiedzy, że był np. chłopem na kilku morgach lub szlachcicem zagrodowym? Nie ma we mnie potrzeby błyszczenia i podkreślania, że ja z chłopów czy szlachty. Co to obecnie zmienia? A moje samopoczucie nie zleży od tego- i tak na nie wpływa życie tu i teraz.

A z drugiej strony, czasem odzywa się we mnie chęć porządnego poukładania sobie kolejności tych przodków- kto, gdzie, z kim, kiedy. Pokolenie moich rodziców było jakieś „milczące” w tych sprawach. Kogo pytam z moich rówieśników lub, w przybliżonym wieku znajomych, tak samo stwierdzają- ich rodzice mało o przeszłości i przodkach mówili. Oni też mają nikłą wiedzę na ten temat, bo nie wypytywaliśmy tak samo, jak i teraz nastolatki nie pytają. Nie pytaliśmy rodziców, nie pytaliśmy dziadków, oni nie mówili nie pytani. Moje dzieci też nie pytają, a ja nie mówię niepytana. Widocznie takie są pokoleniowe prawidłowości, a potem jest zbyt późno, by się czegoś dowiedzieć.

 Taka np. wiedza- zawsze myślałam, że siedlisko mojego pradziadka było jego własnością dziedziczoną po rodzicach (moich prapra...), a z tego, co się niedawno dowiedziałam, wynika, że ziemię wniosła w posagu, jego druga żona, a ta ziemia był dzierżawiona od Komory Cieszyńskiej (własność cysorza Franza Jozefa). Czy rodzina mojej prababki ją wykupiła, czy wykupili ją moi pradziadkowie już jako małżeństwo, tego nie wiem, ale być może to ostatnie, bo siedlisko pozostaje w rękach rodzinnych do dziś- nie zostało uwłaszczone po II wojnie, co zrobiono z ziemiami Komory. 

 Zrobiła się niesamowicie kolorowa jesień, ale kolory szybko znikają- mnóstwo liści już na ziemi, mnóstwo drzew już bez liści. 



W ogrodzie martwa sierpówka- cała. Musiał ją jastrząb upolować, jednak z jakieś przyczyny zostawił w całości na ziemi. Nie zdążył wypierzyć i nie zdążył porwać truchła. Coś musiało go spłoszyć, a potem już po łup nie wrócił. Wyrzuciłam ptaka za płot na pole po kukurydzy, bo z tej strony już ścięta. Przyjechał traktor pole zaorał i zaorał truchło ptaka. Wszystko tak, jak powinno być. No nie, nie tak powinno być- upolowany przez drapola gołąb, powinien być przez niego zjedzony skoro już się stało. Jedno ogniwo łańcucha pokarmowego wypadło i zostało pogrzebane. Dosłownie. 


 

Kosy żerują na cisach, na jarząbach, wyjadają ostatnie owoce. Konkurencję robią im wiewióry, które też lubią owoce jarząba. Łażą po tarasach z orzechami w pyszczorach, potem zbiegają na trawnik i te orzechy zagrzebują gdzie popadnie. Jednak mieszkają na strychu, a oprócz tego lokum, mają kilka gniazd w wierzchołkach drzew.

Kupiliśmy drugą tonę groszku węglowego do CO. Pierwsza starczyła na 6 tygodni, ale temperatury są jeszcze dosyć wysokie. Nadal chwalę sobie minimalizm w obsłudze pieca i to stałe ciepło w domu.

Beza złapała zapalenie drugiego ucha- pierwsze jest już dosyć wyleczone. Nadal trzeba zakraplać- tym razem oboje uszu. Zastrzyk odpada, za słabe ma serce.

Obejrzałam Zgromadzenie Ogólne Trybunału Konstytucyjnego pod przewodnictwem sędzi Anny Korwin- Piotrowskiej. Pomijając merytoryczne sprawy, które też są interesujące oraz podane przez sędziów profesjonalnie, to naprawdę miło było posłuchać przepięknej polszczyzny w wykonaniu pani sędzi oraz pozostałych sędziów Trybunału. 

 Nie uciekam od tych tematów, od tego, co teraz się dzieje, bo to trzeba wiedzieć, trzeba znać, by sobie wyrobić opinię, w miarę obiektywną. I im więcej wiem, tym bardziej jestem zdziwiona tym, jakie pierdoły ludziska piszą, a nie wysilą się, by gruntownie sprawę prześledzić. Same mundroki są w narodzie.

Zauważyłam też, że sporo ludzi lubi żyć w bagienku językowym i popisywać się niechlujnym słownictwem spod budki z piwem, wręcz grypserą. Przerażające jest to, że mają na takie zachowanie pełne przyzwolenie.

Wiem, że kilkakrotnie tu już pisałam o „szkalowaniu” języka, ale wydaje mi się, iż takich uwag nigdy dosyć. I wiem, że mało kto się moimi słowami przejmuje, a co... wolno mu mówić, jak chce, kto mu zabroni... no właśnie...kto mu zabroni być prostakiem oraz niechlujem językowym, no kto?


Nie jestem purystką i też denerwuje mnie nadpoprawność językowa, ale dziwi mnie traktowanie języka jak rynsztoka, gdzie można wszystkie ściepy słowne wrzucać po to tylko, by w jakiś sposób zaistnieć, zabłyszczeć, być "oryginalnym". I pomyśleć, że tak niedawno, bo może ze 100 lat temu ktoś taki byłby dotknięty ostracyzmem za "niszczenie"/zaśmiecanie/lekceważenie języka polskiego.


 PS.     Zdjęcie na winiecie nie jest poprawiane. Takie zrobiłam i takie wkleiłam, niesamowite kolory wyszły.






piątek, października 30, 2026

Odloty

 

Przesuwam zamieszczanie tego posta na blogu, przesuwam... Napisany tydzień temu a może i ciut wcześniej, jakoś nie potrafi się znaleźć oficjalnie. Brak ochoty, zniechęcenie, teraz jeszcze angina- skutecznie wyhamowują publikowanie.

Trzy inne, też już gotowe, nadal czekają w kolejce.

Odloty.

Nie, nie te psychiczne, czyli popularne „schizy”. Takie tematy raczej mnie nie interesują, chociaż spotykam się z takimi „odjazdami”, że głowa boli.

Chodzi o ptasie odloty, które trwają od września.

Najpierw odleciały bociany- tego nie widziałam, bo nie mam możliwości obserwować sejmików bocianich.

Potem odleciały jaskółki- koniec września był.


 

Na początku października szpaki zebrały się w gromadę, usiadły na przewodach i debatowały głośno. Pewnie ustalały trasę przelotu. Cały dzień się kłóciły, robiły harmider, a potem nagle stado się zerwało i od tego momentu już nie było szpaków widać w ogrodzie. 



 


W poprzedni piątek widziałam lecące wysoko żurawie. Całe stado. Nie spodziewałam się, że jeszcze przelatują. Myślałam, że już wszystkie odleciały. Podniosłam głowę, by spojrzeć z której strony nadlatuje samolot, a tu taka niespodzianka. Ptaki były duże i skrzydłami machały dosyć wolno, majestatyczne, dlatego myślę, że to żurawie. Nie słyszałam ich klangoru- były bardzo wysoko. Nie były to dzikie gęsi, bo te lecą niżej i robią straszliwy hałas. Poza tym inaczej machają skrzydłami.

Patrzyłam na odlatujące ptaki i zrobiło mi się smutno, nostalgicznie- taki widok zwiastuje koniec ciepłych jesiennych dni. Nadchodzą listopadowe szarugi. Jednak, na razie, jest bajecznie kolorowo.

Od dwóch lat nie grabię opadłych liści- zostawiam je pod drzewami, na trawniku, na grządkach. Wiosna nie ma po nich śladu, a wszystko, co pod nimi żyje ma szansę przetrwania. Zresztą i tak tego było zbyt wiele i zawsze grabienie stanowiło kłopot- zagrabiać na kupkę, którą trzeba było wywozić na kompost, szkoda zachodu. Za to mam sporo krzewów do uformowania. Bardzo szybko się rozrastają. W niedzielę przycięłam dereń i forsycję rosnącą obok niego. A miałam tylko wyjść z Bezą na jej siusiu. Wzięłam sekator, tak na wsiatkij słuczaj i chwilka zamieniła się w godzinę przycinania. Ale ja to lubię, lubię te chwile w ogrodzie, kiedy sobie mogę spokojnie pracować i prowadzić przemyślenia. Czas przyciąć róże na trzy oczka, może też przytnę już hortensje? Wprawdzie mogą być przycinane na wiosnę, ale ja wolę teraz zrobić jak najwięcej, by wiosną mieć mniej pracy, a i pogoda bywa taka kapryśna, że czasem wszystkie prace przesuwają się na kwiecień czy wręcz maj i trudno nadążyć ze wszystkim.

Byłam na cmentarzu. Na ewangelickim- na tutejszy katolicki nie chodzę, ale wiem, jak wygląda, bo widać przez ażurowy płot ciasno ułożone nagrobki, przejść prawie brak i ani jednej zieleniny w postaci krzewu czy drzewa. Nawet marnej tui nie ma. Na ewangelickim mamy główną, szeroką i wybrukowaną, alejkę. W zeszłym roku posadzono między nagrobkami świerki oraz lipy. W miejsce wyciętych starych lip posadzono rząd świerków- to pod płotem. Jest jeszcze sporo trawnika. Cmentarz jest niewiele większy od katolickiego, a jego wygląd, to raczej zasługa innego finansowania oraz dużo mniejszej liczby ewangelików we wsi. Składki, jakie płacą ewangelicy (oprócz zwyczajowej tacy), są rozdysponowane przez radę parafialną, która dba również o to, by cmentarz wyglądał przyzwoicie.

Czysto, schludnie. Na większości grobów już świeże stroiki. Niestety w większości sztuczne. Sama byłam zmuszona kupić takie na wpół sztuczne- kwiaty z tkaniny, spód z plecionej wikliny, ale jakieś gałązeczki były plastikowe.

Po trzech latach kupowania naturalnych stroików, doszłam do wniosku, że może one i ekologiczne, może i ładne, ale trwałość ich jest znikoma. Po miesiącu wyglądały szmaciato, szaro buro. W sumie nadawały się do wyrzucenia. 

W tym roku trudno kupić małe znicze. Wystawione są albo różnej wielkości wkłady, albo duże znicze z różnymi duperelami ozdóbkowymi- ogólne szkaradziejstwo. Kiedy groby nie były pokryte w całości płytami, kupowałam zwykłe świece i je wsadzałam w ziemię. A teraz strach, że stearyna zniszczy płytę, trzeba jednak kupować te znicze. Ale ograniczam- po jednym na grób i starczy.

Stojąc przy grobie pradziadków, patrzę i nie potrafię wywnioskować, która żona dziadka- a miał ich trzy- była moją prababką. Na nagrobku są tylko daty zgonów, nie ma dat urodzin. W tym grobie leżą pradziadek i jego dwie żony oraz syn pradziadka. Trzecia żona jest pochowana gdzie indziej, nie wiem gdzie. Będę musiałam pójść do parafii i, o ile jeszcze są, zajrzeć do ksiąg parafialnych. Może tam się czegoś dowiem. Na rodzinę nie mam co liczyć, nie pamiętają, nie wiedzą, a w sumie to chyba dla nich to nie jest ważne. Ja pamiętam pradziadka, moje młodsze kuzynku już nie.

 Grób pradziadka znajduje się na brzegu cmentarza. Obok, przy płocie rosną dwa dorodne, bardzo stare kasztany. Było ich więcej, ale murszały, traciły konary i kilka sztuk wycięto. Pod nogami mnóstwo dojrzałych owoców. Nie umiałam się oprzeć, tak pięknie błyszczały w słońcu, pozbierałam trochę do reklamówki, by w domu wsypać je do salaterki. Kryształ niezbyt pasuje do kasztanów, ale nie mam takiej np. ludowej misy, by to się zgrało. Kilka noszę w kieszeni- mają dobrą energię.



 

Przesunęliśmy zegary- nie odczułam zbytniej różnicy. Chodzę z Bezą po szóstej do ogrodu- ostatnio było to po siódmej- wyspana i bez oporów. Jest jeszcze jasno, niemniej za  tydzień, dwa  trzeba będzie zabierać latarkę.

Te zdjęcia zrobiłam trzy dni temu- pełnia myśliwych. W październiku zbiega się fajna sprawa- księżyc jeszcze świeci na zachodnim niebie i to wysoko, a już na wschodzie pojawia się słońce.  

Chyba w marcu albo w kwietniu dzieje się na niebie tak samo.
 

W tym roku nie filcuję dyniek, ale zrobiłam sobie motankę- słowiańską lalę ze szmatek.

 


Moja motanka nie jest słowiańską lalką mocy. Podczas tworzenia słowiańskich lalek mocy nie używa się nożyczek ani żadnych ostrych narzędzi. Nie szyje się ich za pomocą igieł, nie spina agrafkami, nie przyszywa się zatrzasków i haftek.

Ja umotałam lalkę, która dawniej służyła do zabawy i nie ma w sobie żadnej magicznej mocy- podczas motania takich lalek można używać noża czy nożyczek. Dałam jej prezent, choć to lalka bez magii- pas z szerokiej czerwonej wstążki zawiązany na kokardę.

Fajna zabawa podczas motania. Bierze się szmatki, ścinki, włóczkę, albo sznurek no i mota według określonej kolejności. 

O mojej motance- całym procesie oraz filmik instruktażowy- więcej na blogu robótkowym (kliknąć w obrazek na pasku po prawej stronie)

Mam zamiar zamotać sobie lalkę magiczną, gdzie nie będę używała nożyczek, ale to za jakiś czas.

A motanki to:

„Motanki są tworami starej magii, magii wręcz pierwotnej. Motanki to znane od zarania dziejów, motane przez nasze przodkinie lalki , które miały przeróżne zadania do spełnienia. Swoją pracę w tym kierunku zaczynały zaraz po powołaniu do życia i określenia ich roli. Każda motanka ma duszę, dlatego też żadna nie posiada twarzy, ponieważ mogłoby spowodować to nadanie jej cech ludzkich i pociągnąć ją do zajęcia się swoimi sprawami i spełnianiu własnych życzeń. (...)

W zależności od rodzaju lalki, można poprosić ją dosłownie o wszystko, tak naprawdę nie ma ograniczeń. Jednak nasze życzenie musi być wypowiedziane jasno i klarownie. Lalki mogą być wykonane w celu ochrony domostwa, opiekowania się dziećmi, pomyślności w biznesie, przyciągania pieniędzy, pomagania w gospodarstwie domowym, dbania o ciężarne kobiety i jeszcze w wielu innych celach. (…) Każda motanka musi otrzymać prezent od osoby, która będzie chciała korzystać z jej mocy. Ja dodaję zawsze elementy ozdobno- ochronne, oraz wspomagające działanie, jednak każdy musi dać lalce jakiś drobiazg samodzielnie, przez wyznaczeniem jej zadania. W prezencie można jej dać mały koralik, ozdobną tasiemkę, czy cokolwiek co przyjdzie nam do głowy i upiększy motankę.”

W cytowanym artykule na temat motanek, autorka wymienia ich rodzaje. Jest motanka „karmicielka”, są „ziarnuszka”, „rodzicielka”, „otulaczka”, „podróżniczka”, „żadanica”, „zielarka”, „lulanka”, „tryzenka” i wiele innych. A każda stara się wywiązać z nad powierzonego jej zadania.

Więcej o motankach znajdziecie pod adresem:

https://rodzimowiedzma.pl/motanki-slowianskie-lalki-mocy/




wtorek, września 22, 2026

A kiedy opadł kurz, rozwiał się dym i można spokojnie napisać, co się myśli o....

 

 


Pierwszy odcinek odebrałam mniej więcej tak, jak pisze Dutka, kolejnych już nie obejrzałam, ale czytając recenzję (nawet prześmiewczą) pisarza, nic nie straciłam. Podczas czytania świetnie się bawiłam- to jest po prostu „satyra na”. I w sumie zastąpiło mi cały serial.

Oczywiście nikt tego nie musi czytać, nie musi się zgadzać i też nie musi burczeć po kątach, jak ma inne zdanie. Po prostu to jedna z wielu „recenzji”, jakie ostatnio ukazały się w Necie. A zapewniam, że takie spojrzenie na ten serial ma wielu poważnych pisarzy (choćby M. Kochanowicz) i krytyków.

Poza tym, na mnie już sypały się gromy Netowe, że ośmieliłam się skrytykować nową wersję „Chłopów” bez oglądania filmu... no jakże tak... no jakże można było...

Tak to już bywa, że ktoś musi obejrzeć całość, by móc się wypowiedzieć, a ja nie muszę i też mogę się wypowiedzieć.

Dlatego ośmielam się zgodzić z Dutką w krytyce „Lalki”, oglądając tylko pierwszy odcinek serialu, mając w „głębokim poważaniu”, kto, jak i kiedy mnie, z kolei, skrytykuje za to.

Wklejam po kolei dniami, w jakich mi się te wpisy ukazywały.

Niedziela.

"Wojciech Dutka pisarz

Oglądam pierwszy odcinek "Lalki" według Prusa (zresztą nie wiem już czy to jest Prus) na Netflixie.

Moim zdaniem ( satyrycznie)

Hrabia Łęcki wygląda jak przepity menel, jego córka klnie i wypowiada się równoważnikami zdań. Arystokraci to idioci i mam wrażenie, że jesteśmy w Polsce - informuje nas o tym narrator na początku. Przypominam to jest zabór rosyjski. Nie wiem co będzie dalej - ale Łęcka jest pisarką i rozmawia z Orzeszkową, która jednak jej nie lubi. Na mężczyznę Łęcka mówi...ty i tutaj jest wyraz zaczynający się na trzecią literę alfabetu (bez polskich znaków) i ósmą. Wydaje mi się, że jeśli wprowadza się bohatera do filmu lub rozdziału, to z jakimś kontekstem w opowiadanej historii. A tymczasem Łęcka wpada na niego na ulicy. Czy to jest jej kuzyn, wynalazca z powieści? Za bardzo nie wiadomo kim jest chudy facet, poza tym, że ona go sklęła na ulicy. Następna scena: Wokulski i Rzecki idą schlani przez nocną Warszawę. Absztyfikant Łęckiej, nazwany wyrazem odpowiednim, chce się teraz zastrzelić na przyjęciu, ale Wokulski go ratuje i strzelają razem w innego faceta. Interes w porcie starego Łęckiego spłonął, a Orzeszkowa okazuje się asystentka akuszerki i odbiera poród na przyjęciu, krojąc nożem brzuch arystokratki. Kobieta która kroi brzuch nożem jest ponoć lekarką, choć w Rosji (Warszawa to było wówczas największe miasto Kongresówki, ale z perspektywy Rosjan prowincjonalne miasto imperium rosyjskiego) lekarzy kobiet wtedy nie było. To nic. W scenie, jak w pierwszym odcinku pierwszego sezonu Rodu Smoka poród na zaszokować, zniesmaczyć, to jest tak grubymi nićmi szyte, że aż boli. To ma pokazać młodym dziewczynom jak okropne jest być w ciąży. I to jest bzdura ekranu, bo przepraszam, to jak rodziły chłopki? Fundamentalna rzecz! kobiety w ciąży nie brały udziału w bankietach, więc ta scena jest NIEPRAWDZIWA pod względem prawdy ekranu. Jest kilkanaście lat po zniesieniu przez Aleksandra II pańszczyzny ( w Polsce w 1864), ale klasowe i płciowe podziały istniały. Kobieta w ciąży ukrywała się w zacisku domowym, kiedy już było widać, że jest w stanie błogosławionym.

Odcinek II

Łęcki wchodzi do domu i mówi: Był pożar. Spaliło się. Kuzynka/Służąca Łęckiej (w książce i serialu z 1977 tę funkcję spełnia osoba z rodziny Łęckiej): Wiem co to jest pożar. Co to jest za dialog? Dziecko wie co to jest pożar. Łęccy mają służby jak Braniccy w Białymstoku, a przecież byli średnia szlachta. Kiedy się okazuje, że nie będzie pieniążków Łęcka kompulsywnie pożera serniki, makowce, ciastka i wydaje dźwięki, wyje, beczy. Potem kwestuje w barokowym kościele. Ładne zdjęcia wewnątrz. Wokulski potem gra w karty, a Łęcki w scenie z córką nalewa sobie wódkę z butelki i krzyczy do córki kupiłem s....la. Odcinek drugi i dialogi mnie powalają. Wszyscy piją wódkę i Łęcki wygrywa na wyścigach. Wokulski (w tej roli Schuchardt, to bardzo dobry aktor, ale nie ma kogo grać w tym serialu) ma mniej dialogów od Łęckiego. A Izebella robi dalej miny.

Odcinek 3. Łęccy bez kasy. Zwalniają służbę. Stary Łęcki krzyczy na łóżku, a Bela ciągle robi miny. Oglądam dalej. Czuję, że dopiero będzie się działo. To jest słuchajcie tak złe, że aż dobre. W sklepie Wokulskiego remont, ale Stach nie wie czy zdążą. Mówi do Rzeckiego "Oni czekają aż się wy....lę". I druga frapująca kwestia "Wokulski chciał, i się ze...ł". Ciocia (w tej roli Cielecka) do Beli: "Żeby kogoś wyciągnąć z cytadeli musisz znaleźć kogoś kto ma większe jaja". Oczywiście te jaja ma Wokulski bo on wyciąga akuszerke krojąca brzuch arystokratki z więzienia. Belcia lubi księcia staruszka w demencji który mówi "tak". Na wszystkie zapytania. Ale ta akuszerka to nie jest Orzeszkowa tylko ta, która kroiła kobiecie brzuch nożem. I wtedy dowiadujemy się, że jednak w Warszawie są Rosjanie. I do tego są przekupni i się śmieją. Bela pyta czy lampy są elektryczne, a Wokulski idąc na przyjęcie mówi "k...muszę się wstydzić za Polskę, kraj i świat".

To najgorsza ekranizacja ( każda adaptacja filmowa czy serialowa jest ekranizacją) jaką widziałem...najgorsze jest to, że ludzie, którzy to zrobili nie zrozumieli o czym jest Lalka i nie zrozumieli epoki. Aktorsko to wygląda bardzo słabo, tak samo dialogi, niczym z piosenki Budki Suflera z "dialogów wyszło dno, zero. czyli nic".

Czy żyjemy w epoce w której chamstwo i tandeta stały się sztuką? Obejrzałem trzy odcinki i to jest wstrząsające....

Opisałem też satyrycznie odcinek 4 i 5. Zapraszam naród do dyskusji o Lalce i jej adaptacji”

Poniedziałek rano.

„Byłbym nieuczciwy, gdybym porzucił dzieło Netflixa tylko na 5 odcinkach. Kończę satyryczny opis tej naj, naj, naprawdę naj... Szukam odpowiedniego słowa najbardziej z....j adaptacji "Lalki" w historii. Jestem pewny, że twórcy serialu otrzymają nagrodę.

Mamy ślub. Belcia i Ciocia wymieniają uwagi po angielsku, a tymczasem nasz Stach odparowuje w tym samym języku: nie będzie ślubu, po czym wychodzi. Co się dzieje dalej to na końcu, bo twórcy zrobili nam cliffhangera, żeby nas trochę pomęczyć akcją. Przez pierwsze pół odcinka do 30 minuty nie ma zasadniczo kontrowersji. Ale wtedy między ukochanymi wybucha awantura niemal jak z taniego, tandetnego spektaklu: ona do niego: ty po....y zboczeńcu, a on do niej: ty....zakłamana, zimna, wyrachowana p...o. Osiągamy emocjonalne katharsis, wulgarne decorum tej oryginalnej opowieści. Po czymś takim musi być: morderca! Stacho mówi, że nie ma nic, ma tylko długi. Ale wtedy jak rycerz zza progu komnaty wychodzi kuzyn Łęckiej i mówi władczo: mogłeś sobie kalosze sprzedawać, ty straganiarzu p....y. I wtedy kto przychodzi na pomoc: walcząca służąca, która niczym w tanim romansidle chwyta lichtarz i rozbija swojemu gwałcicielowi łeb. Ale dramat! Ale zemsta! Potem sie naradzają co zrobić. Rzecki mówi: Mogę iść do więzienia za tego s...la. Nasi bohaterowie oszukują Rosjan, którzy nie są dociekliwi co i jak. Okazuje się, że Wokulski wynalazł automobil. To nic, że Daimler i Benz stworzyli go w Cesarstwie Niemieckim, co tam, bo w ten sposób leczymy przecież kompleksy nasze, nieco tylko cyzelując w warstwie dramaturgicznej wywody k...ą. W ten sposób wracamy do początku, teraz mamy intrygę i pożar znów sklepu Wokulskiego. Stach sfingował swoją śmierć, podkładając trupa kuzyna Belci i jest jak w meksykańskim serialu Esmeralda, on zostawia jej połowę kasy. A Belcia wybiera klasztor i religię. Ale to tylko pozory, bo chodziło o to, żeby dokonać skoku na kasę, która na automobil wyłożyła idiotyczna arystokracja. Bonie i Clyde po polsku.”

Poniedziałekpo południu

„Jak się okazało mój satyryczny wpis i takim też językiem wpisany wywołał żywą reakcję narodu, któremu odbiera się "Lalkę" Prusa i wg. Netflixa i daje coś...nie wiem co. Postanowiłem obejrzeć całość i piszę tu o tym, choć boli mnie jak oglądam ten serial bardzo.

Odcinek 4. Zaczyna się od pojedynku, na którym arystokracja chla i Belcia przyjeżdża popatrzeć. Kobiety w XIX wieku nie mogły patrzeć na pojedynki, ale to szczegół. Szukam prawdy ekranu, ta jest ważniejsza. Bella łypie oczyma w jedną to w drugą stronę. Barona Krzeczowskiego (znów nie wiemy kim jest postać) gra Piotr Adamczyk. Baron krzyczy, że trafił go w zęby. Zuch, zuch, idiota woła. Człowiek strzela a kokaina kule nosi, Rzecki pyta czy celował w zamek, a Wokulski mówi: Ja pie....ę. Rzecki całuje kuzynkę Belci i ciągle pije wódkę. Rzecki przespał się z tą kobietą. Zastanawiające jest ile kwestii jest wypowiadanych przy alkoholu. Stach mówi do kolejnego faceta: Ciąg się Pan. Tamten dosiada się do wódki. Ciocia i Belcia palą fajkę z ziołem. Na przyjęciu u księżnej Belcia jest wstawiona i po ziele, więc się zatacza przy stole. A jej ojciec w podskokach mówi, że Rosjanie tłamszą go podatkami. Biedaczek. Geniusz przedsiębiorczości. Belcia jest pijana i na ucho pyta Stacha, dlaczego Pan jest taki poważny. Ciocia mówi Wokulskiemu, że nie umie uwodzić i ona może mu pokazać, bo się na tym zna. W międzyczasie schodzi na licytacji kamienica Łęckich, ale zostaje jeszcze 20 tysięcy długu. Kuzynka, w tym serialu służąca Belci przebiera się za nią i nakrywa ją facet, który się przysiadł do Wokulskiego (nie wiemy kim jest) i mówi do niej ty k....o. Gwałci ją i stęka przy tym obleśnie. Oszczędzę Państwu dalszego opisu, Stach dopada Łęckiego, trzeźwiejącego i mówi, że to są horrendalne długi k...a mać. Gwałciciel to chyba jest kuzyn Belci, który mówi jej o długach i Bella krzyczy won! Łęcki odbiera sobie życie

Odcinek 5

Po śmierci papy Bela ma trafić do klasztoru. Ciociu, ale jak ale co, mówi Belcia. Pijany Stach z Rzeckim nagabuję kelnera: jak to nie masz na co narzekać, jesteś k....kelnerem. Następuje wywód filozoficzny: k...za dużo podłości, ona nie powie na mnie Staszku, Następuje scena alkoholowego upojenia, Stach się przewraca i syczy. Tymczasem, żeby nie pójść do klasztoru Bela ucieka do półświatka Warszawy. I zamienia się w świecką matkę miłosierdzia, karmi zupą biednych. Żyje w nędzy i nikt jej nie szuka. Bela ma kumpelę i razem się szprycują kompotem. Ciocia szuka Beli i mówi Wokulskiemu, który stał się nafciarzem w zaborze rosyjskim i szuka ropy. Tymczasem Belcia szprycuje się teraz w nogę i odpływa. W końcu odnajduje się i budzi w łóżku, w którym krewni i ciocia nakłaniają ją do podpisania kontraktu małżeńskiego i wyzwolenia z kurateli księcia. Ale Belcia z nijakim wyrazem twarzy mówi nie kupisz mnie tak tanio. W powieści i serialu z Kamasem i Braunek to jest kluczowa scena, Braunek świetnie to zagrała. A ta aktorka nic, jak gdyby nie potrafiła tego pokazać. Wokulski zeźlił się na hrabinę i mówi do niej: wy....ć. Rzecki odkrywa przed Stachem prawdę: nic nie mamy, nawet nie wiesz w jakiej d...e jesteśmy. Co za wyznanie. Co za głębia intelektualna. Scena w teatrze - bo Bella musi już z Wokulskim iść do teatru. A tam jej kuzyn z damą, która mówi do niego: Co się tak gapisz jakbyś miał k...sy w oczach. Co za wykwintna maestria. Co za dialogi. Po czym okazuje się, że w teatrze występuje kto? Wokulski, który postanowił zrobić z siebie wała i zaśpiewać w teatrze pieśń miłosną. Wokulski się jej publicznie oświadcza przy wszystkich.

Ostatni odcinek dzieła opisze satyrycznie jutro wieczorem. Mam dość."

Wtorek. 

"Mamy ślub. Belcia i Ciocia wymieniają uwagi po angielsku, a tymczasem nasz Stach odparowuje w tym samym języku: nie będzie ślubu, po czym wychodzi. Co się dzieje dalej to na końcu, bo twórcy zrobili nam cliffhangera, żeby nas trochę pomęczyć akcją. Przez pierwsze pół odcinka do 30 minuty nie ma zasadniczo kontrowersji. Ale wtedy między ukochanymi wybucha awantura niemal jak z taniego, tandetnego spektaklu: ona do niego: ty po....y zboczeńcu, a on do niej: ty....zakłamana, zimna, wyrachowana p...o. Osiągamy emocjonalne katharsis, wulgarne decorum tej oryginalnej opowieści. Po czymś takim musi być: morderca! Stacho mówi, że nie ma nic, ma tylko długi. Ale wtedy jak rycerz zza progu komnaty wychodzi kuzyn Łęckiej i mówi władczo: mogłeś sobie kalosze sprzedawać, ty straganiarzu p....y. I wtedy kto przychodzi na pomoc: walcząca służąca, która niczym w tanim romansidle chwyta lichtarz i rozbija swojemu gwałcicielowi łeb. Ale dramat! Ale zemsta! Potem sie naradzają co zrobić. Rzecki mówi: Mogę iść do więzienia za tego s...la. Nasi bohaterowie oszukują Rosjan, którzy nie są dociekliwi co i jak. Okazuje się, że Wokulski wynalazł automobil. To nic, że Daimler i Benz stworzyli go w Cesarstwie Niemieckim, co tam, bo w ten sposób leczymy przecież kompleksy nasze, nieco tylko cyzelując w warstwie dramaturgicznej wywody k...ą. W ten sposób wracamy do początku, teraz mamy intrygę i pożar znów sklepu Wokulskiego. Stach sfingował swoją śmierć, podkładając trupa kuzyna Belci i jest jak w meksykańskim serialu Esmeralda, on zostawia jej połowę kasy. A Belcia wybiera klasztor i religię. Ale to tylko pozory, bo chodziło o to, żeby dokonać skoku na kasę, która na automobil wyłożyła idiotyczna arystokracja. Bonie i Clyde po polsku.

Kurtyna"

https://www.facebook.com/pisarzWojciechDutka


Odniosę się do pewnej kwestii- uważam, że twórcy tego serialu postąpili nieuczciwie wobec chętnych do obejrzenia go. Tytułując serial „Lalka”, niejako zwabili tych, co chcieli obejrzeć nową ekranizacje książki Prusa. Tych, którzy spodziewali się (a jednak, a jednak) dosyć wiernej treści książki, fabuły, a przynajmniej trzymania się głównych wątków i przekazu powieści. A tu kompletnie co innego widzą. I nie pomaga samooszukiwanie się, że fajnie, nie pamiętam treści, może być, w końcu licentia poetica reżysera..., że to Netfix, a Netfix, proszę państwa, pod publikę. Nic z tych rzeczy- jest to oszustwem, bo wykorzystując lotny temat, lotny tytuł i oczekiwania widzów, wpuścili ich w na manowce. Reżyser nawet nie wysilił się, by jakoś asekurancko (nawet drobnym druczkiem) dopisać np. „luźna adaptacja powieści B. Prusa. W wersjach starych jest przynajmniej dopisek: „Na podstawie powieści B. Prusa”, tutaj kompletnie nic. Maślona zagrywa- dam chwytliwy tytuł, ludzie tego oczekują, takie ekranizacje zawsze idą, a potem działam na zasadzie „co mi tam do głowy strzeli, byle się sprzedało...”. I skręcił serial taki, jaki skręcił, ale ludzi na tytuł nabrał. Czy rzeczywiście tak zmanipulował? Nie wiem, jednak ja to tak odbieram- czuję się nabrana na tytuł.

Obejrzałam pierwszy odcinek i stwierdziłam, że takiej szmiry dalej oglądać nie będę. I dziwię się zachwytom, bo czym tu się zachwycać- wulgarnym językiem, zakłamywaniem realiów epoki, zakłamywanie historii, drętwotą scen, brakiem dynamiki akcji, scenami oderwanymi, tym, że nic się tam nie klei? To taki „lalkowy” erzac dla niewybrednych widzów Netfixa (sorry, jeżeli ktoś za takiego się nie uważa, ale obgryzając paznokcie, ogląda kolejne głupawe tasiemce serialowe).

Serial dla młodzieży, bo taki „współczesny”, ale... przecież Prus opisywał realia końca XIX wieku, to co tu mówić o współczesności? Kobieta w ciąży na balu? Cesarka na stole obok sali balowej? Klnąca arystokratka? Kobiety oglądające w XIX wieku pojedynek? Łęcka z ciotunią palące zioło? I morze wódki wszędzie i przy każdej okazji? To ma być obraz XIX wieku opisany przez Prusa. Biedak chyba się zamienił w wirnik, w swoim grobie, ze zgryzoty.

A ja sobie zażartuję i oby to się nie ziściło- gdyby na maturze była „Lalka” a wiadomo, jaka jest młodzież, to ilu maturzystów padłoby ofiarą „Lalki” Maślony i położyłoby egzamin?

Scena z próbą samobójczą kuzyna była, mimo samej tragedii, tak komiczna, że się uśmiechnęłam (tragiczna recytacja przyszłego samobójcy, a potem Wokulski wijący się na podłodze jak ogromny czarny żuk), a przecież miało być tragicznie, „napinawo”, że ech, ach... dzieje się... DRAMAT. A powitanie Wokulskiego na dworcu, gdzie orkiestra kilka razy rozpoczynała grać, od razu skojarzyło mi się ze scenami z filmu „Kochaj, albo rzuć” (sceny w NY) i z Kabaretem Olgi Lipińskiej ze słynną frazą „Panie Janeczku mam grać?”

Żeby podkręcić atmosferę, już na wstępie, w oficjalnym zwiastunie filmu jest podkład piosenki „Only You”, jak z tandetnego romansidła. A może właśnie chodziło Maślonie o to, by pokazać „Lalkę” jako wulgarne romansidło z epoki, z podtekstem kryminalnym? Eeeee...nawet to mu chyba nie wyszło. I tylko należy się dziwić, jak tacy, skądinąd, dobrzy aktorzy, dali się wkręcić w taką ramotę.

Ale dobrze, są gusty, guściki i.... Niech sobie ludzie oglądają i takie ramoty, jak mają taką potrzebę. Nawet nie wiem, czy zechce mi się iść do kina na drugą wersję „Lalki”. W końcu Prus nie należał do moich ulubionych pisarzy, a czytanie tej powieści strasznie mnie nudziło. Poza tym, serial oglądany w domu mogę w każdym momencie wyłączyć, w kinie to już inna sprawa. Nie mam zamiaru ponownie się rozczarować. A przecież i przy serialu nie miałam jakichś wielkich oczekiwań. Po prostu chciałam zobaczyć kawałek dobrego kina. Nie zobaczyłam.

Zdjęcie lalki stąd:

https://www.magnific.com/pl/obraz-premium-ai/przerazajaca-porcelanowa-lalka_282991706.htm#fromView=detail&position=4&uuid=ae4684fa-19ab-4e32-8acb-dbe6f8301846&track=ais_hybrid&from_element=cross_selling__photo