Byliśmy z Bezą u weta, by skontrolował jak się goi noga i w jakim stanie są jej uszy. Noga pięknie się zagoiła, lewe ucho jest już zdrowe, a prawe trzeba zakraplać jeszcze tydzień. Po psie wyraźnie widać poprawę zdrowia- nie chodzi niespokojnie po domu, śpi dłużej oraz nie budzi nas bardzo wcześnie rano, pyszczor jej wypiękniał, oczy ma zdrowe i na spacerach nabrała wigoru.
U weta sporo ludzi ze zwierzakami- biedne te sierściuchy- a to kot pogryziony przez psa, a to pies, który ma chory kręgosłup, inny z kolei coś zjadł i męczy go biegunka... nasza Beza z chorymi uszami, kot po kroplówkę, piesek po zastrzyk....A właściciele zatroskani, tulący, pocieszający, niektórzy humorem maskujący niepokój o ulubieńca. Nasi weterynarze to wspaniały zespół i dlatego lubię tam jeździć, wiem, że Beza ma doskonałą opiekę lekarską. Z kolei nadmiar cierpienia zwierzęcego mnie przytłacza- człowiek chciałby te wszystkie zwierzaki jakoś uspokoić, pocieszyć, a tu swojego trudno głaskaniem pozbawić dygotu nerwowego.
Przeczytałam w „Newsweeku” wywiad z Joanną Bator. Napisała nową książkę i tę książkę kupię pod koniec listopada, kiedy pojawi się w księgarniach.
Bator, zapytana o wspomnienia, stwierdziła, że te dobre wspomnienia nazywa lśnieniami. Bardzo mi się takie określenie spodobało. Lśnienia to te chwile, które były dobre, które przyniosły dobre skojarzenia i te lśnienia chce Bator pamiętać.
Jestem już w tym wieku, kiedy pamięta się „na odwrót”- to co dziś, wczoraj, zasnuwa mgła, to co odległe pojawia się w pełnej wyrazistości. Może dlatego w moich postach pojawia się coraz więcej wspomnień z lat odległych. Staram się sobie przypominać, przede wszystkim, lśnienia (o tak, to jest świetne określenie), jakie pojawiły się w moim życiu. Na razie nie potrafię ocenić, czy było ich dużo, czy było ich więcej od wspomnień tych mrocznych. Nie nazwałbym swojego życia nieudanym, nie żałuję tego, co było- bolesne było momentami bardzo- częściej wracam wspomnieniami do tych lśnień- zapachów, kolorów, wrażeń, uśmiechów- dobrych chwil. Może dlatego, że w ostatnich 20 latach było ich bardzo dużo i w jakiś sposób rekompensują mi lata sprzed?
A tymczasem jesień na całego. Opadły liście z drzew, rosnących naprzeciwko okna, przy którym stoi moje biurko i mam teraz widok na zachody słońca. Nie potrafię napatrzeć się na niebo. Niesamowite są te kolory- od żółtego, przez różne odcienie złota do różu, czerwieni a potem purpury. Na tym tle są chmury w różnych odcieniach szarości. Lubię takie łączenie kolorów- róż i szary.
Na zdjęciu akurat jest poranek.
Dni coraz krótsze. Teraz, na wieczorne spacery z Bezą, muszę zabierać latarkę. Za to rano pies daje nam pospać dłużej i spacer odbywa się przy wschodzie słońca.
Dokończyłam sprzątanie tarasów, wyrzuciłam na kompost ostatnie kwiaty z donic i przycięłam krzewy przed dużym tarasem.
Lubię ten moment jesienny, kiedy ogród jest w miarę uporządkowany, zrobione w nim to, co najpotrzebniejsze, a reszta może sobie spokojnie poczekać do wiosny. Teraz mogę sobie powoli, w zależności od pogody i chęci, przycinać krzewy, by na wiosnę nie było dużo pracy.
Widok z dużego tarasu- taki mam przez szerokie drzwi tarasowe. Najpierw morze zieleni, potem orgia kolorów.
Oglądamy tenis do późnych godzin nocnych. Akurat ten turniej mniej mnie interesuje. Może dlatego, że nie grają w nim Polki, ale sekundujemy Switolinie. Dała łupnia Sabalence aż trzeszczało.
Haftuję pawia według rysunku Wyspiańskiego. Kreski, kreski, kreski i kreskowe niedociągnięcia mistrza, dobijają mnie. Kolory dobrałam sama, kreski muszę jakoś, haftując, pokombinować. Kończę, równolegle do haftowania, gobelin z rybą. Pewnie jeszcze z dwa tygodnie tkanie potrwa. Szybko robi się ciemno- tkam przy dużych drzwiach tarasowych- kończy mi się po południu dobre światło do tkania. Wtedy przenoszę się za biurko i haftuję pawia.
Następne jesienne impresje- pokazówa skomponowana z moich zdjęć.
Newsweek 48/2026 s.82-85