Raz w roku sama wypali.

 

Nie chciałam posta na temat broni wieszać zaraz po wydarzeniach w Krakowie. Najpierw strasznie mnie ścisnęło na wieść o tej tragedii, a potem miałam w głowie straszliwy natłok myśli. Chciałam sobie to wszystko poukładać, przemyśleć. Post pisałam przez kilka dni, na bieżąco, czytając oficjalne informacje oraz teksty z innych źródeł. 

Jest trochę chaotyczny- nie zmieniam.

Ludzie mają różne zdania na temat broni, ich prawo, ale bulwersowała mnie czasem argumentacja, jaką uzasadniali swoje zdanie. Czytając nie wiedziałam czy śmiać się, czy płakać, takie to było pokrętne, nielogiczne, czasem, podszyte frustracją, a czasem nawet histerią. Ech....

Jednak więcej było wypowiedzi, w których można było odczytać pewność swoich przekonań popartych bardzo logiczną argumentacją.

Powszechny dostęp do broni- jedni za, inni kategorycznie przeciw. Jedni argumentują, że musi człowiek mieć się czymś bronić w razie napadu, że jest strzelectwo sportowe, rekreacyjne (w podtekście pewnie niezagrażające zdrowi czy życiu, bo w bezpiecznych warunkach- i tu by było zdziwko, gdyby ludzie wiedzieli, ile wypadków jest na strzelnicach), drudzy argumentują takimi sytuacjami, jaka wydarzyła się w Krakowie- mniej broni w prywatnych rękach, większa szansa na większe bezpieczeństwo na ulicach (okazało się, że jeden człowiek- JEDEN- miał broń, a zabił 6 osób i ranił 15- jakie to bezpieczeństwo, kiedy broń jest wielostrzałowa?).

Broń ma to do siebie, że raz w roku potrafi sama wystrzelić. Taka niesie się fama. I chyba coś w tym jest. Chyba kiedyś tu na blogu opisałam te historie, ale myślę, że można przypomnieć.

Mój ojciec, leśniczy, miał dubeltówkę, dwururkę (na ostre naboje i na śrut). Należał do związku łowieckiego, bo wszyscy leśniczy, którzy mieli broń, co jest powszechne w tym zawodzie, też musieli do związku należeć.

Tato często chodził z dubeltówkę do lasu- raz coś upolował, raz przestraszył kłusownika, ale przede wszystkim, nosił ją, by w razie czego reagować- dobić ranne zwierzę, czy przepłoszyć złodzieja drewna lub kłusownika. Nie, pewnie by do człowieka nie strzelił, chociaż był na froncie wschodnim i chyba coś takiego robił. Strzelał w powietrze na postrach i to musiało wystarczyć.

Istniała twarda zasada w posługiwaniu się bronią po przyjściu z lasu, której się trzymał (mówił mi o tym za każdym razem, kiedy rozmawialiśmy o broni)- na werandzie złamać lufę, zobaczyć, czy komory nabojowe są puste, potem złożyć lufę i spuścić oba kurki spustowe, trzymając lufę w dół. Potem wkładał dwururkę do szafy w kancelarii (nie wiem, jakie wtedy były przepisy, dotyczące trzymania broni w domu, ale szafa była zamykana na zwykły klucz).

No i musiało się jednak to zdarzyć, by stare powiedzenie nie „zardzewiało”.

Wystrzeliła- wprawdzie z pomocą ojca, ale jednak strzał niezamierzony, niespodziewany, nie powinien się zdarzyć.

Po przyjściu z lasu ojciec złamał jeden punkt zasady- wniósł dubeltówkę do kuchni.

Wszedł, stanął przy piecu, coś opowiadał babci, trzymał strzelbę lufą w dół. Mama zapytała go, czy ma zamiar długo z tą flintą stać tak przy tym piecu i dodała, że to niebezpieczne. Ale ojciec chojrak- jak niebezpieczne, patrz- i nacisnął spust.

Huknęło tak, że cała kuchnia się zatrzęsła. Ze strzelby poszedł dymek, ja przysiadłam, brat trzymał się za uszy, mama zbladła, tata osłupiał, a babcia, która przeżyła dwie wojny światowe najszybciej się pozbierała i jak nie wrzaśnie: Von mi zarozki stela z tom flintom, ale wartko, już!

I chwyciła za szmaty tatę z tą strzelbą, zaczęła go wywlekać z kuchni. Matka się ocknęła i jak z babcią darły koty, tak tym razem wspólnymi siłami zawlokły otumanionego ojca do kancelarii. Nikt się nie przejmował, że ojcowski autorytet może zostać pogrzebany w gruzach- dzieci patrzyły na tę scenę. Nic podobnego- przyzwyczajone, że w domu rządzi matka, a jak przyjeżdżała babcia, to ona, patrzyliśmy na „ewakuację” ojca ze stoickim spokojem. A może jeszcze oszołomienie nie minęło?

Wróciły do kuchni, matka poszła do spiżarki po nalewkę i w milczeniu strzeliły sobie po kielichu. Nas wymiotło do naszych pokoi, bo czuliśmy, że to się jednak pokojowo nie skończy.

Jak doszło do „samowystrzału”?

Nie wiem, czy sprawdził broń na werandzie, nim wszedł do domu, ale jak był wtedy na polowaniu, to po nim, tam jeszcze w lesie, powinien też sprawdzić, czy komory są puste- to jest generalna zasada posługiwania się bronią, gdy się jest na polowaniu. Wygląda na to, że ten nabój tkwił w komorze od czasu polowania, a ojciec albo nie dowidział, albo nie sprawdził, albo stary rutyniarz zlekceważył kolejne sprawdzania.

Prawdopodobnie zajrzał tylko do jednej komory, stwierdził, iż jest pusta, a to, że nabój tkwi w drugiej już nie dostrzegł- może był na rauszu (nie czarujmy się to towarzystwo nieźle piło i pije nadal)... cholera wie, co zadziałało. Dobrze, że była to kula, a nie śrut, po padlibyśmy tam wszyscy jak stado zajęcy. I dobrze, że kula utkwiła w drewnianej podłodze, a nie poszła rykoszetem- mogło być bardzo nieciekawie.

Matka trzymała, w szufladzie szafki nocnej straszak czeskiej produkcji. Zabić to on nie zabił, ale porządną dziurę w skórze mógł wypalić. Straszak był na czeskie naboje i chyba trudno było je zdobyć, bo potem pistolet był już tylko atrapą. W tamtych czasach widok broni wystarczył, by ludzie hamowali w złych zapędach. Czasem z siostrą podkradałyśmy mamie ten straszak, nosiły w torebkach, kiedy samotnie wracałyśmy późno do domu przez las. Taka fanaberia, by czuć się pewniej, ale bać się nie było kogo, ludzie bali się chodzić wieczorami do lasu. W dodatku znałyśmy ścieżki jak własną kieszeń, nawet po ciemku chodziłyśmy nimi bez potknięcia i wiedziałyśmy gdzie, w razie czego, uskoczyć, byłyśmy w miarę bezpieczne. Oczywiście straszak nosiłyśmy po kryjomu- gdyby się rodzice dowiedzieli, byłaby straszliwa awantura.

Dzisiaj, mimo posiadania pozwolenia na broń, nie można sobie z nią chodzić, gdzie się chce, jak „szeryf wielkie zero”, nosić ją za paskiem czy w torebce. Nie wiem tak do końca, ale chyba też nie zawsze dostanie się pozwolenie na broń, która jest objęta jakimś zakazem. Tak sobie myślę o kałachu czy np. rewolwerze bębenkowym, albo Uzi- takiej rozkosznej parabelce. Hmmmmm......

Ja z bronią miałam do czynienia na PO i potem na wojsku, na studiach. Był to kbks. Rozkładaliśmy i składaliśmy broń na komendę, chodziliśmy na strzelnicę. Granatem też rzucaliśmy. Dobre przeszkolenie, bez lipy, przeszłam. Z dubeltówki taty (w dorosłym życiu) strzeliłam tylko raz- w Sylwestra- z obu luf naraz. Odrzut był taki, że posadziło mnie na podłogę, a dubeltówka zawisła na parapecie okiennym (a miałam ją solidnie opartą o policzek, parapet i ramię). Tata trzymał broń w domu do końca swojego życia- starą dwururkę i nową- też dwururkę.

Dlatego spokojnie mogę powiedzieć, że temat znam dosyć dobrze i to z różnych stron. A i tak pewnie każdy mógłby coś od siebie dodać, coś, co jest argumentem przeciwko posiadaniu broni w domu.

Cały ten incydent z dubeltówką w kuchni, po latach, wywołuje we mnie chichot i lekki niepokój, bo wyobraźnia jednak gra na zasadzie „co by było, gdyby...” (gdybanie w niektórych przypadkach ma znaczenie- ukazuje złożoność tego, co stało się i tego, co mogło się stać- jest to w pewnym sensie nauka i w przyszłości uniknięcie kłopotów). To wydarzenie jest dosyć istotnym powodem mojej niechęci do broni i umacnia przekonanie, że nie należy dopuścić do powszechnego jej posiadania.

Jakby nie było- człowiek, który zaliczył front, wieloletni myśliwy, obyty z bronią, a strzelił własnej matce pod nogi. Przez przypadek? Przez niedopatrzenie, nieuwagę? A jak to będzie wyglądało u takiego, co to ma broń, ale tylko od czasu do czasu chodzi na strzelnicę, albo jest niesumienny w posługiwaniu się bronią, lekceważy przepisy?

Ludzie są często nieodpowiedzialni, a broń daje im tę pewność „buca”- no co, podskoczysz mi teraz? Są przepisy, dotyczące posiadania broni oraz trzymania broni w domu, ale, jak to w Polsce, nie ma kto ich egzekwować. Nawet myśliwi, którzy, wydawałoby się, że powinni przestrzegać przepisów, lekceważą je i często czytamy o postrzałach lub wręcz zastrzeleniu człowieka.

Obawiam się, że ci, co będą mieli broń w domu, mogą zadziałać według takiego powiedzonka: „Dajcie mi człowieka, a paragraf się znajdzie”- Pozwólcie mi mieć broń, a okazja, do postrzelania sobie, znajdzie się. Nie masz broni, nie masz z czego strzelać, nie masz możliwości zrobić krzywdy innemu. Nie stwarzać okazji (sankcjonowanych prawem), to i czynu nie będzie albo się zdarzy, niestety, ale skala tragedii może być mniejsza niż w przypadku masowych pozwoleń na broń.

Trudno się pisze o skutkach takich czynów- skala, wielkość- każda tragedia jest tragedią, obojętnie czy zginie jeden człowiek, czy kilka, czy setka. Trzeba po prostu to minimalizować, ograniczać, przewidywać i pilnować- nie stwarzać możliwości.

Są przepisy dotyczące przechowywania broni w domu- teraz to specjalnie zabezpieczane metalowe szafki- to kosztuje sporo. W ogóle broń kosztuje. I jak znam życie, może dochodzić do takich sytuacji, jak w przypadku posiadania drogich samochodów. Ktoś kupuje Mercedesa, a potem przerabia go na gaz- nagle okazało się, że nie stać go na benzynę. Z bronią może być to samo. Kupuje się drogą broń, a potem kombinuje ze wszystkim innym, by obniżyć koszty. A jak ktoś mi opowiada, że trzyma broń w domu i nie ma zamiaru zabezpieczyć, bo... „kto tu może coś z tą bronią zrobić, przecież rodzina, sami swoi, oni wiedzą”, to niech się puknie porządnie. Ile tragedii było, bo ktoś „wiedział” lepiej....

W każdym momencie może przyjść policja (ale marnie z tym, marnie- częściej to tylko teoria) i skontrolować, gdzie tę broń się trzyma- kary są spore, z odebraniem broni włącznie. Dotyczy to wszystkich rodzajów broni- sportowej, myśliwskiej, do obrony.

Takie austriackie gadanie- ja tylko na sportowo, ja tylko poluję... wiem... znam się.... przykład taty pozostał mi w głowie do końca życia.

I jeszcze jedno- w rodzinie zamachowca z Krakowa było 11 pozwoleń na broń- 2 pozwolenia miał zamachowiec, 9 pozwoleń miał jego ojciec. Na każdy rodzaj broni musi być osobne pozwolenie. No dobra, wygląda na to, że nie ma ograniczonej liczby pozwoleń i w związku z tym można mieć w domu cały arsenał. I tu stanowczo protestuję. Rozumiem- broń myśliwska- nie, nie rozumiem, jak można zabijać dzikie zwierzęta, ale to zostawiam- rozumiem, że można mieć broń sportową, rozumiem, że można mieć broń w celach obronnych... rozumiem- nie, nie rozumiem, dlaczego pozwala się na posiadanie nieograniczonej liczby broni. Można mieć dwa karabinki sportowe, no trzy, można mieć np. trzy sztuki broni myśliwskiej (protest), ale 5, 10 fafnaście? Jak się nie jest kolekcjonerem (broń kolekcjonerska jest często zagwożdżona, nie do użytku), a na strzelnicy najczęściej używa się, powiedzmy dwóch rodzajów broni, na polowaniu też wystarczą trzy różne sztuki broni (żeby tym myśliwym łapy w momencie strzelania urwało), to na kija tych sztuk posiadać tyle? A do obrony wystarczy jedna sztuka, bo w momencie zagrożenia nie stoisz przed sejfem i nie wybierasz- idzie bandzior to teraz sztucer, idzie sąsiad (z którym mam zatarg) to teraz pistolecik....A z drugiej strony złemu człowiekowi wystarczy jedno pozwolenie i jedna broń, a swoje „zrobi”. Natomiast te wszystkie testy to o kant … rozbić. Takie testy należy często powtarzać, a nasze przepisy są bardzo liberalne- raz lub powtarzający się i styknie, może sobie do.... śmierci mieć tę broń bez dalszych badań, chociaż człowiek się zmienia i z potulnego baranka może przeistoczyć się w krwawego zbira. Wystarczy, że zażyje snusa, weźmie jakieś tabletki wpływające na psyche, ktoś go solidnie wku...i, pokłóci się i... bańka pryska, puszczają hamulce.

Jestem przeciwna powszechnemu dostępowi do broni i tyle.

Zdaję sobie sprawę, że moje argumenty mogą nie trafiać do zwolenników posiadania broni. Nie muszą na siłę. To jest moje zdanie, poparte jakimiś własnymi doświadczeniami, wiedzą oraz przemyśleniami. Każda broń jest niebezpieczna, ale broń palna jest niebezpieczna szczególnie. Nie wymaga bliskiego kontaktu z przeciwnikiem, łatwo się naciska spust, łatwiej ją wykorzystać pod wpływem nagłego impulsu. W dodatku skutek jej użycia może być nieodwracalny- możesz zranić, ale szybciej zabijesz.

Jestem przekonana, że mam rację nie godząc się na powszechność dostępu do broni. I jestem przekona, że ci ,którzy namawiają do tego, nie mają racji. Nie mają, bo godząc się na powszechność dostępu do broni, potencjalnie godzą się na użycie jej bezprawne, na potencjalne ofiary "strzelców". To, że ktoś rozsądny ma taką broń, ma pozwolenie, nie jest wystarczającym argumentem (patrz mój ojciec). Może być takich ludzi sporo, ale są również ludzie klamki, cokolwiek to znaczy, i wtedy wystarczy taki jeden, by dokonać zła. Po co kusić los?

Fajnie się ogląda filmy amerykańskie- ganek hacjendy, na nim facet ze strzelbą broniący domu, albo hodowca bydła strzelający do intruzów, ale są też filmy, w których ludzie giną jak muchy na ulicach, bo jakiś gangster lub szaleniec, jakiś nawiedzony politycznie lub ideologicznie- zdarza się częściej- strzela bez opamiętania (vide Kraków) i takie sceny powinny nam dać do myślenia, a nie te romantyczne westerny. USA mają liberalne prawo, dotyczące posiadania broni, ale to prawo powstało w czasach osadnictwa, kiedy ludzie musieli polować, by jeść, polować na drapieżniki zagrażające ich hodowlom i bronić się przed złodziejami. U nas, we współczesnej Polsce, nie ma takich potrzeb, więc po co dopuścić do powszechnego posiadania broni?

Na samą myśl, że ludzie na ulicach mają przy sobie broń, tak na wsiatkij słuczaj, bo im wolno ją mieć (jakby dopuszczono pozwolenia na broń dla każdego) robi mi się słabo. Wcale nie czułabym się bezpieczniej- odwrotnie bałabym się po takiej ulicy chodzić i wcale broń w mojej torebce nie dodawałby mi odwagi. A teraz wyobraźmy sobie w naszym skłóconym kraju powszechny dostęp do broni- nawet nie chce mi się opisywać wszystkich przypadków, które sobie wyobraziłam. Choćby coś takiego- krewkich staruszków (karabin zamiast różańca), nawiedzonych nazistów (już noszą broń białą), napalonych kiboli na trybunach, obok których siedzą kibole drużyny przeciwnej, idiotów chorych psychicznie („widzę, widzę te zmory, odejdźcie, odejdźcie ode mnie... strzelam....), tłum przed marketem kiedy jest promocja (gościu strzela w powietrze, tłum się rozbiega, cały sklep dla niego, nawiedzony Maciarewicz strzelający, w rocznicę katastrofy smoleńskie, do przeciwników Kaczyńskiego (na razie ich popycha i kopie po łydkach)- pośmiać się? Naprawdę? To nie są śmieszne wizje.

Nie, nie powinno być powszechnego dostępu do broni w czasach pokoju. Niech zwolennicy takiej opcji pomyślą o innych, o bliskich, o sobie- naprawdę chcą, by każdy nosił broń i mógł jej użyć w dowolnym miejscu i w dowolnym czasie, bo z jakichś powodów uzna, że chce to zrobić?

A co na wypadek wojny- nie wiem, reguły się zmieniają? Nastaje inna rzeczywistość.

Na razie nie mam zamiaru rozwijać dalej tego tematu- kolejne obszerne rozważania- nie bawi mnie to. Ludzie dostali instrukcje dotyczące zachowania na wypadek wojny, które od razu do pieca lub do szuflady wrzucili, to przypuszczam, że szkoleniem ze strzelania też nie będą zainteresowani.

Jestem po solidnym przeszkoleniu z obrony cywilnej, dwa semestry „wojska” na studiach), nawet mam stopień podoficerski (piszę o tym stopniu tylko dlatego, by doceniono moją wiedzę, a nie chwalić się, stopni nie dostawało się wtedy na piękne oczy, a nasi wojskowi prowadzący, to były „siekiery” na studentów)- wpajano nam na kursie do głów- od broni, od strzelania jest wojsko, my mamy zabezpieczać cywili tudzież budynki, transport, tudzież dokumentację, a cywil ma podporządkować się poleceniom i nie przeszkadzać. Żadna broń dla cywila, on nie jest od strzelania w razie jakichś działań wojennych. Cywil ma się ogarnąć, słuchać, co ma robić i wykonywać to bez dyskusji, by nie wprowadzać chaosu. To tak w skrócie. Nawet jakby ludzie mieli broń, to i tak by z niej nie strzelali. Takie są porządki stanu wojny. Ochotnicy oraz niezbyt chętni, dostają karty mobilizacyjne, idą do woja i dostają broń służbową. Natomiast broń cywilną państwo ma prawo skonfiskować na czas wojny tak samo, jak zarekwirować samochody do dyspozycji służb. Tyle.

Zresztą, może coś przeoczyłam, może się w jakichś punktach mylę, nie zapoznałam się z obecnym prawem, dotyczącym posiadania broni, nie bawią mnie statystyki oraz porównania z innymi krajami- nie mam potrzeby znać/wiedzieć więcej, bo to nic w moich przekonaniach nie zmieni. Dopiero jak legislacyjnym odbije i zechcą pozwolić na powszechne posiadanie broni, zacznę to prawo studiować.

PS. Z tatą na polowaniu byłam może ze trzy razy- raz jako naganka, raz jako wypłaszacz dzikich kaczek i raz na ptaki drapieżniki (na tym nic nie upolował i dobrze). Tata raczej nas na polowania nie zabierał i chwała mu za to. Nie stałam obok niego i nie widziałam całego procesu. Jako dziecko nie zdawałam sobie sprawy ze skutków polowania- widziałam, ale było to dla mnie normalne- tata polował, przynosił zwierzynę do domu. Taki był porządek świata, nie znałam wtedy innego. Teraz, kiedy to wspominam, mam wielki dyskomfort. Jestem zdecydowaną przeciwniczką polowań i przeciwniczką myśliwych jako grupy, która bez konkretnego uzasadnienia zabija bezbronne zwierzęta. Podpisałam petycję i mam nadzieję, że ten bezsensowny proceder zostanie prawnie mocno okrojony, a marzy mi się, by został w ogóle zlikwidowany.

I marzy mi się, by w końcu nie słyszeć strzałów z broni myśliwskiej, które słychać od listopada do końca lutego, prawie każdego dnia ze wszystkich stron domu.

Obrazy z Internetu.