A tu inny.
I jeszcze inny.
Poranek w alejce sosnowej.
W tym roku, kiedy idziemy z Bezą na poranny obchód ogrodu (zwykle około 6 rano), często słyszę krzyki żurawi. Nie przypuszczałam, że się zadomowią tutaj. Zwykle wiosną przelatywały nad domem i leciały dalej na północ. Wygląda na to, że w tym roku, a może i już w zeszłym, parę zostało na tych terenach. Tutaj mnóstwo stawów, niedaleko zbiornik goczałkowicki- mają gdzie żerować i zakładać gniazda. Coraz więcej ptaków, których tutaj nie mieliśmy, pojawia się i zostaje na lęgi. Tak było z kormoranami. Chyba z 20 lat temu pojawiły się nad jeziorem, potem zaczęły zakładać gniazda nad stawami, a potem stały się plagą i horrorem właścicieli stawów hodowlanych.
Łabędzi też kiedyś było mniej. Obecnie prawie na każdym stawie można je zobaczyć. Widzę jak zmienia się przyroda wokół nas. Te ptaki, które odlatywały na południe, teraz zimują na stawach. Choćby takie dzikie gęsi. Kiedyś ich nie było, teraz są nawet w zimie i jest ich coraz więcej.
No więc.... no więc, naszym porannym spacerom towarzyszą krzyki żurawi. Żuraw to mój ulubiony ptak. Do tego stopnia ulubiony, że w mojej kolekcji haftów z ptakami, jest parę właśnie z żurawiami.
Ten poniżej był pierwszy
Cała kolekcja haftów z ptakami (41 sztuk) wisi na ścianie. Dwa jeszcze poszły na licytację WOŚP. O ile dobrze liczę to wyhaftowałam 46 ptaków.
Gdzieś przeczytałam, że wieszać swoje prace w domu na ścianach to obciach. Hmmmm.... no to, po co ja to sobie robię? Tak dużo idzie do pudełka, ale sporo właśnie wisi ich na ścianach i ręczę, że nikt nie ma tak oryginalnych dekoracji w domu, jak my.
Rozpoczął się czas, kiedy świat kwitnie na biało. Kwitną drzewa owocowe (oprócz jabłoni- te trochę później), kwitną czeremchy. W ogrodach kwitną magnolie i tawuły. W naszym zakwitły też pigwowce- te wcześniejsze.
Po kolei rozkwitają różne gatunki narcyzów. W tym roku niektóre słabo kwitną, parę kęp nie zakwitło w ogóle. Nie mam pojęcia dlaczego, bo liście są dorodne.
Pojawiły się malutkie ślimole, które usiłują mi zeżreć trochę roślin. Widziałam też dużego pomrowa (czarny, podobny do ślinika, ale on żre ogrodową padlinę typu zdechła dżdżownica itp.)- jednego na razie i ani jednego ślinika (to te rude harpie, zżerające wszystko na co się natkną).
Te spektakularne, pełne.
Białe.
A tu taki ładny z rozetą. Jest jeszcze w ogrodzie drugi gatunek takich z różową rozetą. Te na zdjęciu są bardzie pomarańczowe.
Jaskół pojechał, na „Szerszeniu”, na zlot, a ja powoli dopracowuję gobeliny. Problem z doborem frędzli, rozterki- dodać te frędzle czy nie. Jak nie, to jakieś takie ubogie te gobeliny, jak dodam, to nadmiar czegoś. A jak dodać to w jakim kolorze i jak długie, by zachować proporcję... do kitu. Szczerze? Nie lubię tego wykańczania robótek wszelakich- tego podszywania, przyszywania, naciągania, wymyślania sposobu zawieszenia...tu za dużo, tam za mało...
Próbuję dalej tkać wiosenny gobelin, ale idzie mi to jak krew z nosa. Następny zrobię na ramie z szeroką osnową i będę tkała grubaśną przędzą, bo mnie to dziubdzianie przy tym obecnym zabije.
Przeszkadza mi jeszcze plaster na kciuku- ani igły nawlec, ani wątku przytrzymać, ani frędzla przewlec bez złorzeczenia, nie da się.
Rację miał lekarz, który ratował palec i starannie przyszywał opuszek do reszty- kciuk spełnia 90% roboty podczas chwytania czegokolwiek. Wprawdzie nauczyłam się chwytać palcami wskazującym i środkowym, ale to jest tylko połowa tej precyzji, co przy chwycie wskazujący- kciuk.
No i już mnie wkurza to długie mrowienie w opuszku.
Za główną drogą są ogromne pola. Często pasie się na nich stado saren. Potem sarny gdzieś sobie idą, a na polu dosyć często zostaje on- samotny sarniok.
W dużym przybliżeniu.
Zdjęcie zrobiłam z głównej szosy. Miałam tę nieprzyjemność iść do i od fryzjera główną drogą. Obok mnie śmigały TIRy, osobówki, a ja robiłam zdjęcia sarniokowi, bo bardzo chciałam jego zdjęcie mieć. Trochę się udało, ale był naprawdę bardzo daleko.
